Author Archives: yperaspisivounwn

Παρουσίαση του βιβλίου της συνέλευσης στο Ελευθεριακό Φεστιβάλ Ιωαννίνων.

Το Σάββατο 18 Ιουνίου, στο πλαίσιο του 6ου Ελευθεριακού Φεστιβάλ Ιωαννίνων, και ύστερα από πρόσκληση της τοπικής Ανοιχτής Συνέλευσης Ενάντια στην Ενεργειακή Λεηλασία, θα παρουσιάσουμε το βιβλίο που εκδόθηκε από τη συνέλευσή μας τον Φεβρουάριο που μας πέρασε.

Οι συμπυκνωμένες εξελίξεις των τελευταίων τριών μηνών αναπόφευκτα μετατοπίζουν τη συζήτηση γύρω από το ζήτημα «ενέργεια». Η διαχείριση της συνιστά ιστορικά ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα με σημαντικές τεχνικές παραμέτρους. Ο ευρωπαϊκός σχεδιασμός για πράσινη μετάβαση, οι αυξήσεις στις τιμές του ρεύματος, οι στρόφιγγες του φυσικού αερίου που ανοίγουν και κλείνουν, αποτελούν όψεις μίας ενεργειακής αναδιάρθρωσης σε εξέλιξη. Και επειδή στην καθημερινότητά μας χρειάζονται ίσες δόσεις πραγματικότητας και ουτοπίας, όσο θέτουμε τα ερωτήματα περί αλλαγής του μοντέλου κοινωνικής οργάνωσης, άλλο τόσο η υπεράσπιση των βουνών και των νερών είναι αναγκαία.

Το απόγευμα του Σαββάτου, στις 6 μ.μ., θα σας περιμένουμε στο Άλσος των Ιωαννίνων. Σε περίπτωση βροχής οι εκδηλώσεις θα μεταφερθούν στο ελευθεριακό εργαστήρι Fahrenheit 451 (Τσακάλωφ 20). Το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ, αλλά και την ιστορία του μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ.

Παρουσίαση του βιβλίου στην Πάτρα.

Στις 8 Απριλίου θα είμαστε στην Πάτρα, να παρουσιάσουμε το βιβλίο της συνέλευσης και να μοιραστούμε σκέψεις στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τις αντιστάσεις στην καπιταλιστική ανάπτυξη και τη λεηλασία του φυσικού κόσμου, που οργανώνει η ομάδα Προλέτ Accion.

Παρέμβαση σε εκδήλωση παρουσίασης «για το νέο δάσος» στην Β. Εύβοια.

Αναδημοσίευση από το site της Συνέλευσης Αγώνα Βόρειας Εύβοιας

Την Πέμπτη 17 Μάρτη μέλη της ΣΑΒΕ μαζί με συντρόφους και συντρόφισσες από την «Αυτόνομη Συνέλευση Εύβοιας» και τη «Συνέλευση για την Υπεράσπιση των Βουνών» βρεθήκαμε έξω από το μέγαρο μουσικής στην Αθήνα πριν την έναρξη της παρουσίασης «για το νέο δάσος» στη Β. Εύβοια. Η παρουσίαση ήταν υπό την ευθύνη της ΜΚΟ “διαζώματος” (ιδιοκτησίας Κ. Μπένου) και έγινε από τον πρόεδρο της επιτροπής ιδιωτών για την Ανασυγκρότηση της Β. Εύβοιας Σ. Μπένο, παρουσία κυβερνητικών στελεχών και παραγόντων. Κρεμάσαμε τα πανό μας και μοιράσαμε την εφημερίδας μας, στέλνοντας μηνύματα προς όλους τους ενδιαφερόμενους.

Στην παρουσίαση παραβρέθηκαν περίπου 100 άτομα, εκ των οποίων παραπάνω από τα μισά ήταν μέλη και συμπαραστάτες της κυβέρνησης, στελέχη των δήθεν ευεργετών μας και κλακαδόροι του Μπένου, που οργανωμένα χειροκροτούσαν μετά από κάθε αοριστολογία και υπόσχεση της επιτροπής. Η παρουσίαση δεν ανέφερε τίποτα ουσιαστικό, για το τι εννοεί η επιτροπή ιδιωτών του Κ. Μπένου ως «νέο δάσος» και αναλώθηκε στις υποσχέσεις και στα ευχολόγια. Θύμιζε προεκλογική συγκέντρωση, όπου οι πολιτευτάδες χορταίνουν με παχιά λόγια τα αυτιά των χειροκροτητών τους.

Η ΣΑΒΕ συνεχίζει να παρακολουθεί στενά τα πεπραγμένα της επιτροπής ιδιωτών και δεν πρόκειται να σιωπήσουμε στους αντικοινωνικούς και αντιπεριβαντολλογικούς σχεδιασμούς της.

Για την ΣΑΒΕ είναι ανεπιθύμητοι όσοι βλέπουν την καταστροφή μας ως ευκαιρία και δεν θα παραδώσουμε τον τόπο μας στον Μπένο και στους επενδυτές.

Ζητάμε να αποδοθούν ευθύνες από την εντολή μη κατάσβεσης της πυροσβεστικής.

Δεν ξεχνάμε δεν συγχωρούμε αυτούς που έκαψαν την Β. Εύβοια.

Παρουσίαση του βιβλίου στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Μπερντές.

Το Σάββατο 12 Μαρτίου είμαστε προσκεκλημένοι στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Μπερντές στα Ιλίσια, στην Αθήνα, για να παρουσιάσουμε το βιβλίο της συνέλευσής μας «θέσεις και προβληματισμοί για την υπεράσπιση των βουνών από την πράσινη ενεργειακή λαίλαπα». Θα σας περιμένουμε στις 7 μ.μ.

Εκδήλωση παρουσίασης βιβλίου της συνέλευσής μας.

Κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες το βιβλίο της συνέλευσής μας με τίτλο «Θέσεις και προβληματισμοί για την υπεράσπιση των βουνών από την πράσινη ενεργειακή λαίλαπα». Το βιβλίο αυτό αποτελεί προϊόν των συλλογικών μας συζητήσεων, διατυπώνει θέσεις, προσπαθεί να απαντήσει σε ερωτήματα και προβληματισμούς που μας απασχόλησαν και συνεχίζουν να μας απασχολούν, ερωτήματα που έχουν τεθεί και μέσα από τους αγώνες υπεράσπισης της φύσης που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η ενεργειακή αναδιάρθρωση, το δίλημμα ΑΠΕ ή κλιματική αλλαγή που μέχρι πρότινος ήταν ακόμη πανίσχυρο, η εργαλειοποίηση της κλιματικής κρίσης, το ιδεολόγημα της ατομικής ευθύνης, η ανάγκη να μιλήσουμε εμπεριστατωμένα (πέρα από πολιτικούς) και με τεχνικούς όρους για τα αιολικά εργοστάσια και τα μικρά υδροηλεκτρικά φράγματα, εν τέλει η προσπάθεια να διατυπώσουμε μία δική μας αντιπρόταση, είναι όσα διαπραγματευόμαστε στις 56 σελίδες του βιβλίου.

Φυσικά όλες αυτές τις σκέψεις που αποτυπώνουμε στο βιβλίο θα θέλαμε να τις μοιραστούμε και να τις συζητήσουμε και με ανθρώπους που το ζήτημα της λεηλασίας της φύσης τους απασχολεί εξίσου. Έτσι, λοιπόν, την Παρασκευή 11 Φλεβάρη, στην Αθήνα, στις 7 το απόγευμα, στο Διάκενο (Σαλαμίνος 37-39, στο Μεταξουργείο) θα κάνουμε μία ανοιχτή εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου.

Σε κάθε περίπτωση, εάν κάποιες συλλογικότητες, πρωτοβουλίες ή σύλλογοι θέλουν να βοηθήσουν στη διακίνηση του βιβλίου (και βρίσκονται στην επαρχία ή δεν θα μπορούν να περάσουν από την εκδήλωση) ας επικοινωνήσουν μαζί μας μέσω του μέιλ (yperaspisivounon2019@gmail.com) για να οργανώσουμε τα διαδικαστικά. Το βιβλίο διακινείται με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά.

Οι επενδυτές δε “μένουν σπίτι” (3)

Έχει έρθει καταιγίδα για τα αγαπημένα μας βουνά: μια καταιγίδα αναπτυξιακών έργων και επενδύσεων, που δε θα ποτίσουν τη γη με νερό, αλλά με μπετό και τοξικά μέταλλα.

Η κυβέρνηση πιστή στο δόγμα του ΣΟΚ με την ψήφιση του άρθρου 219 που περιλαμβάνεται σε ένα νομοσχέδιο για τις δημόσιες συμβάσεις επιτρέπει να γίνονται έργα σε περιοχές Natura 2000.Συγκεκριμένα, προβλέπει «υπο-περιοχές προστασίας στις περιπτώσεις ήπιων αναπτυξιακών έργων» με στόχο την κατάργηση της πραγματικής προστατευόμενης περιοχής. Ενώ τον περασμένο Δεκέμβριο συγκροτήθηκε καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου της Ε.Ε., για την απουσία θεσμοθέτησης μέτρων διατήρησης για τις περιοχές του δικτύου Natura 2000, το άρθρο 219 αυξάνει το χάσμα από κάθε προστατευτική πολιτική. Ουσιαστικά, ο φορέας υλοποίησης του έργου επανάπροσδιορίζει το καθεστώς προστασίας της περιοχής ενώ η διαδικασία δημοπράτησης των έργων ξεκινάει πριν την έκδοση των περιβαλλοντικών όρων. Είναι απλό, το νέο νομοσχέδιο αποτελεί ταφόπλακα για το τοπίο και την άγρια ζωή.

Την ίδια στιγμή η αιολική βιομηχανία εξαπλώνεται ραγδαία, καθώς αμέτρητες νεοσύστατες εταιρείες που βρίσκονται υπό την ηγεμονία κολοσσών όπως η Τέρνα, η Ελάκτωρ, η EnelGreenPower αλλάζουν ονόματα και διευθύνσεις, έτσι ώστε να επωφεληθούν από τη μικρή φορολογία και το δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα. Μόνο μέσα στον μήνα Δεκέμβριο του 2020, κατατέθηκαν στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) περίπου 2.000 αιτήσεις για αδειοδοτήσεις «ΑΠΕ» που αφορούν βιομηχανικά εργοστάσια αιολικών, φωτοβολταϊκών και υδροϋλεκτρικά φράγματα. Ωστοσο, παρ’ όλη την αδιαφάνεια των διαδικασιών αδειοδότησης κατά τόπους και τη μηδενική δημόσια διαβούλευση, αφού οι περιφέρειες, οι κάτοικοι και οι ιδιοκτήτες γαιών των υπό αδειοδότηση περιοχών δεν ενημερώνονται καν για τα μελλοντικά έργα, έχει στηθεί ένα αρκετά μεγάλο δίκτυο ανθρώπων που καταγράφουν και χαρτογραφούν τα στάδια και τις γραφειοκρατικές εξελίξεις ανά τόπους. Η χαρτογράφηση αυτή αποδεικνύεται ένα από τα βασικότερα εργαλεία των τοπικών αντιστάσεων, τα τοπικά κινήματα μαθαίνουν πώς να χρησιμοποιούν τους χάρτες για να στήνουν τις αντιστάσεις τους.

Ο νους μας είναι στα βουνά. Ο κατάλογος των βουνών που θα κατακρεουργηθούν ολοένα και μεγαλώνει. Τα Βαρδούσια, η Μικρή Ζήρεια, το Μαίναλο, η Οίτη, το Βέρμιο, η Γραμμένη-Οξιά. Μέσα στον Φεβρουάριο νέες αιτήσεις έγιναν σε περιοχές του Ολύμπου, της Ροδόπης, του Παρνασσού, του Ψηλορείτη, στα Λευκά Όρη, στην Δίρφη, στον Κιθαιρώνα, στο όρος Πατέρα. 

Εν μέσω πανδημίας, από πέρυσι τον Μάϊο έχουν τεθεί σε λειτουργία μέτρα επιτάχυνσης των διαδικασιών βιομηχανοποίησης των φυσικών τόπων και ελαχιστοποίησης του καθεστώτος προστασίας. Το στάδιο της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων πλέον ξεπεράστηκε για χάρη της ταχύτερης ανάπτυξης και καλωδίωσης ως και των τελευταίων ανέγγιχτων περιοχών. Οι επιτροπές των φορέων διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών υποστελεχώθηκαν κι έχασαν τα καθήκοντά τους, ενώ άλλες υπηρεσίες, όπως οι εφορείες αρχαιοτήτων δίνουν το πράσινο φως για την έναρξη των εργασιών δίπλα σε αρχαιολογικούς χώρους, καταπατώντας τον ίδιο τον Αρχαιολογικό νόμο (όπως έγινε το περασμένο καλοκαίρι στον Ισθμό της Ιεράπετρας).

Η συγκυρία δεν είναι τυχαία. Το αστυνομικό κράτος ενισχύεται και εξασκεί στα σώματά μας την πειθάρχηση σε συνθήκες ανελευθερίας και κατ’ οίκον περιορισμού με αφορμή τη συνθήκη της πανδημίας. Την ίδια στιγμή, τα σχέδια των επενδυτών εξαπλώνονται. Οι τοπογράφοι συνεργάζονται με τους δασάρχες και τους αστυνομικούς, οι φύλακες των εργοταξίων έχουν στήσει περιφράξεις και πλέγματα. «Απαγορεύεται η είσοδος στους μή έχοντες εργασία», μία πινακίδα που ήδη μπορεί να συναντήσεις όταν πεζοπορείς ανυποψίαστος. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι τα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια και τα πλάσματά τους θα είναι πλέον σε ιδιωτικά χέρια. Ανά τόπους, η ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας οδήγησε σε δραματικές εξελίξεις για τους υπερασπιστές της γης: αυξάνονται οι δίκες αγωνιστών για τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις.

Είναι εμφανές ότι το τοπίο της χώρας αλλάζει με γοργούς ρυθμούς. Η αρπαγή της γης και των φυσικών τοπίων είναι ένα θέμα που μας αφορά όλες κι όλους. Η απώλεια ενός αγαθού άρρηκτα συνδεδεμένου με την ατομική και συλλογική επιβίωση, της ελεύθερης αλληλόδρασης με τον φυσικό κόσμο, σημαίνει και την απώλεια της δικής μας ελευθερίας. Είναι η ώρα να οργανωθούμε σε τοπικές και υπερ-τοπικές αντιστάσεις, συντονιστικά και δίκτυα για την υπεράσπιση των τόπων, της γης και της ελευθερίας. Όπως μας δείχνει η εμπειρία των μαζικών κινημάτων της Λατινικής Αμερικής (των ιθαγενών κοινοτήτων και των «Χωρίς γη») είναι ένας αγώνας που μπορεί να ενώσει πολλούς αγώνες μαζί, τον αγώνα ενάντια στη κερδοσκοπία και τη διαφθορά, ενάντια στο συστηματικό νεοφιλελευθερισμό, ενάντια στη δικτατορία της αγοράς, ενάντια στις περικλείσεις και τους αποκλεισμούς. Είναι ένας πολύμορφος αγώνας των «από κάτω», μία απάντηση στην ενεργειακή φτώχεια και την περιβαλλοντική καταστροφή, ταυτόχρονα μία διαδικασία αναγέννησης της αυτοδιαχείρισης των ζωών μας.

Στις πλατείες του χωριού και στις πλατείες της πόλης, οργανωνόμαστε, συζητάμε, συντονίζουμε τοπικές δράσεις ενημέρωσης, προετοιμαζόμαστε για τις μάχες που έρχονται πάνω στα βουνά.

ΕΥΒΟΙΑ

Η μεγάλη μάχη αυτή τη στιγμή δίνεται στην Εύβοια, έναν τόπο ήδη διαταραγμένο απο εκατοντάδες ανεμογεννήτριες σε όλο το νότιο τμήμα του. Κράτος και εταιρίες έχουν βάλει σαν στόχο να γεμίσει όλο το νησί με αιολικά και πλέον έχουν φτάσει στο κεντρικό κομμάτι του. Στο αντίθετο μέτωπο, έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο ομάδων και συλλογικοτήτων που αντιστέκονται με κινηματικά και θεσμικά εργαλεία. Έχουν γίνει παρεμβάσεις σε χωριά και δημοτικά συμβούλια της κεντρικής Εύβοιας, προσφυγές και αντιρρήσεις, ενώ στις πόλεις γίνονται διαμαρτυρίες, μοιράσματα και συνελεύσεις με στόχο τη δημιουργία ενός συντονιστικού του αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή του νησιού. Πριν λίγες μέρες η παρουσία κατοίκων της περιοχής απέτρεψετην παράνομη τοποθέτηση ανεμολογικού ιστού σε ιδιόκτητη έκταση στο Κάδι Κύμης.

ΕΛΙΚΩΝΑΣ

Στην περιοχή του Ελικώνα το καζάνι βράζει. Τέλη του προηγούμενου μήνα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την ανεξέλεγκτη τοποθέτηση ανεμογεννητριών, ενώ πριν λίγες μέρες στην περιοχή της Αρβανίτσας έγινε αποκλεισμός της περιοχής, έτσι ώστε να αποτραπούν τα έργα για τη διάνοιξη δρόμου προς το «Σταυρό». Τις επόμενες μέρες παρά τη συμφωνία για πάγωμα των εργασιών, ανέβηκαν μηχανήματα στην περιοχή και έγινε παρέμβαση έξω από το δημαρχείο κατά τη διάρκεια συνάντησης των δημοτικών αρχών με εκπρόσωπο των εργολάβων. Υπάρχει ανάγκη για παρουσία κόσμου στο βουνό καθημερινά.

ΑΓΡΑΦΑ

Στις αρχές του Φλεβάρη ολοκληρώθηκε η «δημόσια διαβούλευση» για τις νέες περιβαλλοντικές μελέτες που κατέθεσαν οι εταιρείες για τα αιολικά στα Άγραφα (Νιάλα και Βοϊδολίβαδο). Η κατάθεση εκατοντάδων ηλεκτρονικών σχολίων στη σχετική πλατφόρμα του υπουργείου περιβάλλοντοςκαταδεικνύει αφενός το πλατύ τοπικό κοινωνικό μέτωπο που έχει δημιουργηθεί ενάντια στα αιολικά. Και αφετέρου ότι παρόλο που έχουν περιοριστεί οι δυνατότητες παρέμβασης στα πεδία του αγώνα, παραμένουμε εδώ, αποφασισμένοι και αποφασισμένες να υπερασπιστούμε βουνοκορφές και ποτάμια.

“Οι αυθαίρετες πράξεις πάνω στη γη είναι επικίνδυνες και μοιάζουν έγκλημα απεχθές όταν σε κουρασμένες κοινωνίες είναι ζωτική η σχέση με το τοπίο σαν φορέας ύφους επικοινωνίας μνήμης και καρτερικότητας. Από την πανέμορφη περιοχή των βουνών και των πεδίων της Αττικής που βλέπω ακόμη από το παράθυρό μου σώζεται ακόμη η σιλουέτα της Πάρνηθας χαμένη στα αποψιλωμένα πια φαράγγια και κορφές σκεπασμένη προστατευτικά και με ανεξάντλητη φαντασία από σύννεφα που ξαναθυμίζουν όλες τις κορφές των χωρών και των νοημάτων πού δεν υπάρχουν πια. Αλλοίμονο στις κοινωνίες πού εμπρήζουν η αλλοιώνουν καταληστεύουν και εξευτελίζουν την περιβάλλουσα φύση αφομοιωμένη ψυχικά με την ύπαρξη του κοινωνικού οράματος. Αν στην πανέμορφη ανάμνηση της προσφοράς τους αν στην παραμόρφωση στην ασέβεια στη διαστροφή στην εξαφάνιση των χρυσοκόκκινων δύσεων και των οριζόντων μας κλέψετε και τα σύννεφα πού κυλάνε στις πλαγιές της Πάρνηθας δημιουργώντας μορφές γιγάντιες ανεξάντλητες σαν πολιτείες και χώρες πού καταστράφηκαν και ξεπουλήθηκαν για ευτελή ανταλλάγματα αν εξακολουθήσετε… η δεν θα ζήσουμε η δεν θα ζήσετε…” Αριστομένης Προβελέγγιος 1975

Συνέλευση για την υπεράσπιση των βουνών, Μάρτιος 2021

Οι επενδυτές δε “μένουν σπίτι” (2)

Εταιρείες κατασκευής αιολικών εκμεταλλευόμενες τα περιοριστικά μέτρα λόγω lock down ξεκίνησαν εργασίες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, παρά την αντίθεση των τοπικών κοινωνιών και των προσφυγών στη δικαιοσύνη που αναμένονται να εξεταστούν. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης λειτουργεί ως όχημα για τη συνέχιση των έργων, καθώς οποιαδήποτε αντίσταση ποινικοποιείται με πρόσχημα τη δημόσια υγεία. Οι επενδυτές βρίσκουν στην κρατική μεγιστοποίηση της καταστολής κάθε συλλογικής αντίστασης, μια ιδανική ευκαιρία εκπλήρωσης των σχεδίων τους. Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι σε στιγμές κρίσεων και καταστροφών κάποιοι βλέπουν ευκαιρίες για υλικό κέρδος.

Χαρακτηριστικά, στον Τύμπανο Αργιθέας εργολαβικό συνεργείο της ΔΕΗ ανανεώσιμες άρχισε ξανά εργασίες για την κατασκευή υποσταθμού που θα συνδέσει διάφορα μελλοντικά αιολικά εργοστάσια. Το συγκεκριμένο έργο έχει μπλοκαριστεί αρκετές φορές στο παρελθόν γιατί η εταιρεία δεν είχε τις απαιτούμενες άδειες. Ακόμα και τώρα εκκρεμεί προσφυγή στο συμβούλιο της επικρατείας για σωρεία παραβάσεων, όμως παρόλα αυτά η εταιρεία βιάζεται να δημιουργήσει τετελεσμένα και να προχωρήσει το έργο όσο πιο πολύ μπορεί πριν ο καιρός και τα χιόνια σταματήσουν αναγκαστικά τις εργασίες.

Στην Άνδρο, η εταιρεία Greek Wind Power εκμεταλλευόμενη την απαγόρευση κυκλοφορίας άρχισε εργασίες στη νότια πλευρά του νησιού στην περιοχή Φραγκάκι, ζώνη ειδικής προστασίας, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τη φωλιά του προστατευόμενου σπιζαετού . Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει μηνύσει στο πρόσφατο παρελθόν δεκάδες κατοίκους και οικολογικές οργανώσεις και συνεχίζει την ίδια πρακτική των απειλών και εκφοβισμού όσων αντιστέκονται στην καταστροφή. Στο πλευρό της έχει και το τοπικό αστυνομικό τμήμα της περιοχής το οποίο έκοψε κλήσεις για παράνομη μετακίνηση σε αγωνιστές που επιχείρησαν να προσεγγίσουν την περιοχή των έργων για να καταγράψουν την καταστροφή.

Στην Τήνο,στις 18 Νοεμβρίου εργολαβικό συνεργείο της Ενεργειακής Κυκλάδων Ε.Π.Ε. με τη συνδρομή της ΕΛΑΣ, την τελευταία μέρα της απόφασης για απαγόρευση συναθροίσεων κατάφερε τελικά να ρίξει μπετά στην τρίτη βάση ανεμογεννήτριας του αιολικού στη θέση Πράσα. Επιπλέον, στις 19 Δεκεμβρίου το ξημέρωμα έφτασε στο νησί καράβι με εξαρτήματα ανεμογεννητριών που προηγουμένως παράνομα είχε απενεργοποιήσει το στίγμα του.

Στην Κεφαλλονιά η δράση των δυνάμεων καταστολής κατέστησε δυνατή την εκφόρτωση ανεμογεννητριών και αποθήκευσή τους για την εγκατάσταση αιολικού εργοστασίου στην τοποθεσία “Ξερακιάς”, ενώ είχε αποτραπεί χάρη στην επί 20 μέρες παρουσία κατοίκων στο λιμάνι της Σάμης.

Στο βόρειο τμήμα του παλιού λιμανιού της Πάτρας, έχουν εκφορτωθεί από πλοία τμήματα ανεμογεννητριών που αναμένεται να τοποθετηθούν στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ελλάδας.

Η αιολική βιομηχανία εξαπλώνεται υπό καθεστώς ολοκληρωτικό. Την ίδια στιγμή που όλες οι γραφειοκρατικές διαδικασίες υπολειτουργούν, όπως και οι δομές υγείας στις απομακρυσμένες περιοχές και που βασικές ανάγκες περιοχών που πληγώθηκαν από φυσικές καταστροφές στηρίχθηκαν σε δομές αλληλεγγύης, οι διαδικασίες αρπαγής γης από τους επενδυτές επισπεύδονται και υποβοηθούνται από το κράτος. Ενώ στην πρωτεύουσα το κράτος επιβάλλει στους εργαζόμενους να συνωστισθούν στα Μ.Μ.Μ για να πάνε στη δουλειά τους, η αστυνομία τιμωρεί με πρόστιμα ανθρώπους που υπερασπίζονται τον τόπο τους, σε εξωτερικούς χώρους και τηρώντας τα μέτρα προστασίας και συχνά τους προσαγάγει, στοιβάζοντας τους σε κλούβες για ώρες. Σ΄αυτό το καθεστώς βίας και τρομοκρατίας, οι επενδυτές μπορούν να λειτουργούν ανενόχλητοι.

Είναι βέβαιο ότι η κατάσταση που βιώνουμε τις τελευταίο διάστημα είναι μία «πρόβα» για το τι θα επακολουθήσει. Μαζί με την απώλεια της ατομικής ελευθερίας λόγω πανδημίας, χάνεται και η ελευθερία των βουνών.

Για την υπεράσπιση των βουνών και των νερών.

Καθώς η «ανάπτυξη» ορίζεται ως στρατηγικός στόχος των κρατών του προηγμένου κόσμου τα βουνά, τα νερά, τα οικοσυστήματα, αποτιμώνται με όρους κέρδους. Φτάσαμε στο σημείο όπου τα βουνά και τα νερά ταξινομούνται σε επενδυτικούς χάρτες εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, εκσυγχρονισμού της παραγωγής και βελτίωσης της αποδοτικότητας. Καθώς τα τελευταία παρθένα οικοσυστήματα μετατρέπονται σε εργοτάξια και χάνονται στο βωμό της κερδοφορίας, εξανεμίζεται η δυνατότητα των ανθρώπινων κοινοτήτων για μία συμβιωτική σχέση με τον φυσικό κόσμο. Και όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη απειλεί την ελευθερία του φυσικού κόσμου, τόσο θα απειλείται και η ελευθερία του ανθρώπου. Τα άγρια τοπία και η άγρια ζωή κατασυκοφαντούνται και οι περιοχές τους φιγουράρουν σε πάκους χαρτιών στα συρτάρια επενδυτικών ομίλων και υπουργικών γραφείων. Η Ήπειρος στα σχέδια για εξορύξεις υδρογονανθράκων, τα βουνά της Πίνδου, της Κρήτης, της νότιας Πελοποννήσου, της νότιας Εύβοιας και των νησιών, στα σχέδια ισοπέδωσης από εκατοντάδες μονάδες αιολικών. Η πράσινη ανάπτυξη και οι επενδυτές της, προχωρούν αμείλικτα στον αφανισμό της βιοποικιλότητας και στον εκβιομηχανισμό ακόμα και των τελευταίων καταφύγιων άγριας ζωής, στα μεγάλα υψόμετρα. Η καπιταλιστική αδηφαγία ενσαρκώνει ταυτόχρονα και την αδιαφορία της για το αισθητικό και πολιτισμικό ανθρωπογενές τοπίο, που χρόνια τώρα έχει συντηρήσει κοινότητες που έζησαν σε συμβίωση με τον φυσικό κόσμο, χτίζοντας τους παραδοσιακούς οικισμούς, τα μονοπάτια, τις αναβαθμίδες.

Η καπιταλιστική συσσώρευση που μετεμφυλιακά μετονομάστηκε ανάπτυξη, ταίριαξε στα τέλη του προηγούμενου αιώνα με τον όρο πράσινη και βρέθηκε να «πολεμά» την κλιματική αλλαγή. Έχουμε φτάσει στο σημείο που τα παραμυθάκια των επενδυτών συνοδευόμενα από επιστημονικές παραποιήσεις για το μέγεθος των επιπτώσεων και των αφορμών της κλιματικής αλλαγής, μετατρέπουν την τελευταία σε κλιματική «κρίση» και καθοδηγούν τα πλήθη να αλλάξουν τρόπο ζωής και κατανάλωσης.

Τη στιγμή που η αιολική ενέργεια παρουσιάζεται ως ο δρόμος για ένα πράσινο μέλλον, το ελληνικό κράτος συνεχίζει τις έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων, ενώ το φυσικό αέριο ένα ορυκτό καύσιμο βαφτίζεται ΑΠΕ. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν αντικαθιστούν τα παλιά ενεργειακά μοντέλα, αλλά προστίθενται σε αυτά. Πλάι στις ανεμογεννήτριες, τα γεωτρύπανα θα συνεχίσουν να ξεκοιλιάζουν τη γη για υδρογονάνθρακες, δίπλα στα φωτοβολταϊκά, τα πυρηνικά εργοστάσια θα συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Η αέναη ανάπτυξη αποτελεί βασική αρχή της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού και οποιοδήποτε «εναλλακτικό» μοντέλο παραγωγής ενέργειας δεν είναι παρά ευκαιρία επέκτασης της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων και του φυσικού κόσμου, δημιουργίας νέων αγορών, επιπλέον κέρδους.

Περί ανέμων…

Οι ανεμογεννήτριες που ξεφυτρώνουν παντού στα βουνά, είναι γιγάντιες κατασκευές έως και 180 μέτρα σε ύψος. Κάθε μια από αυτές χρειάζεται θεμελίωση βάθους τουλάχιστον 5 μέτρων και πάκτωμα του εδάφους με μπετό σε έκταση όσο περίπου το μισό ενός γηπέδου μπάσκετ. Η μαζική τους εγκατάσταση στα βουνά απαιτεί την ισοπέδωση των κορυφών με μπουλντόζες και εκρηκτικά. Το ρεύμα τους μεταφέρεται με καλώδια υψηλής τάσης και τους απαραίτητους πυλώνες μέσα στα δάση, αυξάνοντας κάθετα τον κίνδυνο πυρκαγιάς. Για τη μεταφορά των υλικών και των ίδιων των τερατωδών κατασκευών απαιτείται η διάνοιξη εκατοντάδων χιλιομέτρων δρόμων μέσα σε πυκνά και συχνά παρθένα δάση. Η λειτουργία τους προκαλεί εκατόμβες θανάτων στα πουλιά και ειδικά σε σπάνια και απειλούμενα είδη που κατοικούν στα μεγάλα υψόμετρα. Οι θάνατοι των εντόμων είναι τόσο πολυάριθμοι, που στις μελέτες υπολογίζονται σε βάρος – τόνοι νεκρών εντόμων ανά έτος.

Οι ανεμογεννήτριες είναι πλήρως εξαρτώμενες από τον αέρα για τη λειτουργία τους: δε δουλεύουν καθόλου όταν φυσάει πολύ ή ελάχιστα, αλλά και όταν δουλεύουν, το ρεύμα που αποδίδουν αυξομειώνεται ανάλογα με την ένταση του ανέμου. Το ρεύμα τους είναι στοχαστικό, με άλλα λόγια μη προβλέψιμο και άρα ουσιαστικά άχρηστο για τα εθνικά δίκτυα ενέργειας. Απαιτείται η συνεχής υποστήριξή τους από ορυκτά καύσιμα, σε ποσοστό μέχρι και 80%. Έτσι, το φυσικό αέριο, που είναι το πιο βολικό για την περίσταση καύσιμο, βαφτίζεται λίγο πολύ ως “ΑΠΕ” και φυσικά οι διάφοροι εθνικοί εργολάβοι επιδοτούνται για νέα εργοστάσια παραγωγής του, όπως π.χ. ο όμιλος Μυτιληναίου. Ο χρόνος ζωής των ανεμογεννητριών, που πέρα από χάλυβα και μπετό περιλαμβάνουν και σπάνιες γαίες, δεν υπερβαίνει τα 20 χρόνια. Καθώς το κόστος ανακύκλωσής τους είναι τεράστιο, ένεκα των απρόσιτων περιοχών όπου τοποθετούνται, το πλέον σύνηθες είναι να παρατιούνται να σκουριάζουν στις ρημαγμένες κορυφές. Τα μπετά της στήριξής τους βαθμιαία γίνονται μπάζα στις πλαγιές ή επιμολύνουν τον, ήδη επιβαρυμένο από τα σκαψίματα και ισοπέδωση των κορυφών, υδροφόρο ορίζοντα.

Εν τέλει, αν και προκαλούν ανεπανόρθωτη καταστροφή στα ήδη απειλούμενα οικοσυστήματα στα οποία εγκαθίστανται, δεν καταφέρνουν να αποδώσουν παρά ελάχιστο ρεύμα στο δίκτυο. Δεν ισχύει το ίδιο βέβαια για τις αποδόσεις των εθνικών εργολάβων και των μικρών και μεγάλων μαφιόζων που αναλαμβάνουν τη εγκατάστασή τους: μια σειρά από νομοθετήματα και κοινοτικές επιδοτήσεις εξασφαλίζουν τη σταθερή κερδοφορία τους, με χρήματα φυσικά των φορολογούμενων.

και υδάτων

Για τους εργολάβους και τα τσιράκια τους, τους μηχανικούς, η ελεύθερη ροή των νερών είναι από μόνη της ένα σκάνδαλο. Φαντάζει αδιανόητο ποτάμια και ρέματα που ελίσσονται μέσα σε δάση, τεράστιες ποσότητες νερού που κυλάει ελεύθερα, σχηματίζει καταρράκτες, βάθρες και λιμνούλες, ξεδιψάει ζώα και ανθρώπους, να μην αποδίδει μήτε ευρώ για τους επενδυτές. Αυτή την απαράδεκτη κατάσταση της δωρεάν πρόσβασης στο τρεχούμενο νερό έρχεται να διορθώσει η ΕΕ με μια σειρά από επιδοτήσεις και νομοθετήματα για το μαζικό αφανισμό των ελεύθερων νερών, μέσω τόσο των μικρών υδροηλεκτρικών -ΜΥΦ- όσο και την υπεξαίρεση των πηγαίων νερών από τις εταιρείες εμφιάλωσης. Κοντά τέσσερις χιλιάδες τέτοια φράγματα προβλέπονται για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, συμπεριλαμβανομένης της χώρας μας.

Το στοχαστικό ρεύμα των ανεμογεννητριών χρειάζεται, άλλωστε, να αποθηκεύεται για να μπορεί να έχει την παραμικρή χρησιμότητα. Τα ποταμάκια, οπότε, θα μετατραπούν σε μπαταρίες, όπου υποτίθεται ότι θα αποθηκεύεται η πλεονάζουσα αιολική ενέργεια με τη μέθοδο της αντλησιοταμίευσης, μεθόδου ιδιαίτερα καταστροφικής για το περιβάλλον και τα νερά.

Τα μικρά υδροηλεκτρικά είναι, παράλληλα, ένα βήμα προς την ιδιωτικοποίηση του νερού. Με τις «άδειες χρήσης του νερού», που εκδίδει το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας στους ιδιοκτήτες μιας γεώτρησης ή, στην περίπτωσή μας, ενός μικρού υδροηλεκτρικού, ο ιδιώτης/επενδυτής ελέγχει την πηγή του νερού, και επομένως τον τρόπο και τα άτομα στους οποίους διοχετεύεται το νερό. Το παράδειγμα της Οξυάς Μουζακίου, όπου προβλέπεται στη θέση Μελίσσι να κατασκευαστεί ένα μικρό υδροηλεκτρικό, είναι χαρακτηριστικό: σε μία πρόσφατη τροποποίηση της απόφασης έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων (ΑΕΠΟ) για το έργο, το σημείο όπου αναφερόταν ότι η λειτουργία του έργου θα διακόπτεται, όταν δεν καλύπτονται οι ανάγκες της περιοχής, μετατράπηκε σε κατά προτεραιότητα κάλυψη των νομίμως υφισταμένων δικαιωμάτων χρήσης νερού. Δηλαδή όποιος δεν κάνει αίτηση και δεν εξασφαλίσει το «δικαίωμα χρήσης του νερού», δεν θα μπορεί να ποτίζει το μποστάνι ή το χωράφι του.

Ο νέος νόμος

Κράτος και εταιρείες βαδίζουν χέρι χέρι στον δρόμο προς την «πράσινη ανάπτυξη». Στο πλαίσιο της «δημόσιας διαβούλευσης» νομοσχεδίων η Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), είχε ζητήσει από το 2019 να τεθούν στη συζήτηση για εξαίρεση από τους όποιους περιορισμούς αφορούν τις αιολικές επενδύσεις, περιοχές που έχουν κηρυχθεί διατηρητέα μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς, περιοχές απολύτου προστασίας της φύσης, πυρήνες εθνικών δρυμών, οικότοποι του δικτύου Natura 2000, βραχονησίδες κτλ. Με άλλα λόγια, ζητούσε να μπορούν να φτιάχνονται αιολικά εργοστάσια παντού και άρα κυρίως στη δημόσια, δωρεάν γη, ανεξαρτήτως οικολογικής ή ιστορικής και αισθητικής της αξίας. Το αίτημα εισακούστηκε άμεσα και η κυβέρνηση αναγάγοντάς το σε “εθνική ανάγκη”, ψήφισε αρχικά το αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο τον Οκτώβρη του 2019 και στη συνέχεια τον (αντι)περιβαλλοντικό νόμο. Ο «εκσυγχρονισμός της περιβαλλοντικής νομοθεσίας» που ψηφίστηκε τον Μάιο 2020, σε μία συγκυρία όπου ο κόσμος -αποπροσανατολισμένος από την παγκόσμια υγειονομική κρίση και τον εγκλεισμό- παρουσίαζε μειωμένες συλλογικές αντιστάσεις, αποτελεί τη θεσμική κατοχύρωση της αβάντας και της πολιτικής κάλυψης, τόσο του υπουργείου Περιβάλλοντος, όσο και αυτού της Ανάπτυξης στους διάφορους επενδυτές των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (και κυρίως των αιολικών). Ο νόμος προβλέπει την παράταση της ισχύος των ΑΕΠΟ (Αποφάσεις Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων) από τα 10 στα 15 χρόνια για ένα έργο, όπως επίσης, σε περίπτωση καθυστέρησης, να τεκμαίρεται θετική γνωμοδότηση, όπου δεν έχει συμπεριληφθεί. Επιδίωξη του νέου νόμου είναι να ξεμπερδέψει μια και καλή με τις δυνατότητες μπλοκαρίσματος των έργων μέσα από τις (νομικές) προσβολές των (ανεπαρκών, πρόχειρων και σε κάποιες περιπτώσεις και ψεύτικων) μελετών περιβαλλοντικών όρων. ‘Έτσι, θεσμοθετείται ο «πιστοποιημένος αξιολογητής» των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, ως ιδιωτικός φορέας αμειβόμενος από τον επενδυτή – κοντολογίς οι μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων θα εκπονούνται από έμμισθους υπαλλήλους των εταιρειών.

Οι περιοχές Natura 2000 αποκηρύσσονται ως προστατευόμενες, όπως ακριβώς σύστησε και ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Περιβάλλοντος, Αραβώσης το περασμένο φθινόπωρο: «δεδομένου ότι το 30% του εδάφους της ελληνικής επικράτειας είναι ενταγμένο σε ζώνες Natura, θα γίνουν επενδύσεις και εντός των περιοχών αυτών». Για τον ίδιο λόγο, αποκηρύσσονται και οι ζώνες απόλυτης προστασίας της φύσης. Εφόσον, λοιπόν, οι περιοχές που έχουν την ανάγκη οποιασδήποτε προστασίας, αρχίζουν να εκλείπουν, οι Φορείς Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών καταργούνται και επανασυστήνονται στο πλαίσιο ενός νέου ΝΠΙΔ, το οποίο θα ελέγχεται πλήρως από το υπουργείο, θα έχει για τους τύπους κάποια κατά τόπους παραρτήματα, αλλά στην ουσία του θα είναι ένας Αθηνοκεντρικός φορέας, μακρυά από το πεδίο του. Μάλιστα, αφού δεν θα υπάρχουν προστατευόμενες περιοχές, δεν θα έχει καν προσωπικό φύλαξης. Μέσα από τον εκ νέου καθορισμό των δασικών χαρτών το κράτος δίνει την επιλογή για την «τακτοποίηση» διαφόρων αυθαιρέτων, που έχουν κτιστεί μέσα στα δάση. Παράβολα, γνωμοδοτήσεις, πρόστιμα και προεδρικά διατάγματα για προσωρινές εξαιρέσεις από κατεδαφίσεις και προσωρινές αναστολές διοικητικών κυρώσεων συμπεριλαμβάνονται μέσα στα άρθρα του σχεδίου νόμου. Η ποιοτική διαφορά των τριμελών επιτροπών εξέτασης αντιρρήσεων είναι ότι, αντί των δασολόγων (και μόνο) που συμμετείχαν μέχρι τώρα, πλέον ο πρόεδρος της επιτροπής θα είναι δικηγόρος και θα συμμετέχει και ένας τοπογράφος μηχανικός. Και μόνο συμβολικά εάν το σκεφτούμε, οι παράγωγες επιστήμες του δάσους («δασο»λόγος) παραγκωνίζονται από τις επιστήμες της οριοθέτησης του τόπου («τοπο»γράφος), της κατασκευής του και των όποιων συνηγόρων τους.

Για την υπεράσπιση του άγριου κόσμου

Το ανθρώπινο ζώο είναι εξίσου ευαίσθητο στις περιβαλλοντικές επιδράσεις, όσο και τα υπόλοιπα ζώα. Ό,τι κάνει στη φύση, το κάνει και στον εαυτό του. Η λωρίδα παραγωγής στα σφαγεία του Σικάγο προηγήθηκε κατά πολλές δεκαετίες αυτής στα εργοστάσια του Φορντ και σχεδόν έναν αιώνα αυτής στα εργοστάσια θανάτου του Γ’ Ράιχ. Εξημερώνοντας τη φύση, ο άνθρωπος εξημέρωσε αναγκαστικά και τον εαυτό του. Αντιλαμβανόμενος τον κόσμο με όρους καθυπόταξης και κερδοφορίας, έκανε το ίδιο και για τον εαυτό του, τον μετέτρεψε σε προϊόν και τον υπέταξε στην Αγορά και τις αδηφάγες ανάγκες της.

Καθώς η τάση του καπιταλισμού είναι να μετατρέπει τον πλανήτη σε ένα αχανές δίκτυο παραγωγής και καταστροφής εμπορευμάτων, η διατήρηση μορφών ύπαρξης έξω από τις ανάγκες της αγοράς είναι επιτακτική σε ένα σχεδόν οντολογικό επίπεδο. Αφανίζοντας έναν άλλο τρόπο ύπαρξης, κάθε άλλον τρόπο ύπαρξης πλην του Αγοραίου, αποστερούμε και από τον εαυτό μας τη δυνατότητα να φανταστούμε και άρα να πραγματώσουμε διαφορετικά μοντέλα του υπάρχεινΗ ίδια η ζωή φτωχαίνει ανεπανόρθωτα. Μην έχοντας μια άγρια κορυφή να ατενίσουμε και να αναστοχαστούμε, ένα πυκνό και σκοτεινό δάσος να περιπλανηθούμε, ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης να ιντριγκάρει και να μετουσιώσει το δικό μας, μην έχοντας κάτι άλλο να αντικρούσουμε πέρα από τις αντανακλάσεις του εαυτού μας, είμαστε καταδικασμένοι σε μια ζωή πνευματικής ένδειας. Ολάκερος ο πλανήτης μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη που αντανακλά την Αγορά και ο άνθρωπος μετατρέπεται σε ένα ναρκισσιστικό, μικρόψυχο και βαθιά άρρωστο ον.

Υπερασπιζόμενοι τα βουνά και τα δάση τους, τους ιθαγενείς Γιανομάμι και τη ζούγκλα τους, τους λύκους και τις βουνοκορφές τους, υπερασπιζόμαστε πρώτα απ΄όλα τον εαυτό μας. Δεν έχουν μένει παρά ελάχιστα μέρη σε όλο τον πλανήτη, όπου η ζωή μπορεί να υπάρξει με όρους διαφορετικούς από αυτούς του σούπερ μάρκετ. Είναι ζωτικής σημασίας να τα διατηρήσουμε. Η απώλειά τους θα φτωχύνει ανεπανόρθωτα τον κόσμο μας, τόσο τον ψυχικό, όσο και τον φυσικό. Για κάθε δάσος που ρημάζεται, για κάθε κορυφή που ισοπεδώνεται, ο κόσμος μας, μέσα μας και γύρω μας, γίνεται φτωχότερος.

Το επίδικο παραμένει επίκαιρο περισσότερο από ποτέ: εφόσον το καπιταλιστικό μοντέλο οργάνωσης του σήμερα δεν επιτρέπει καν την υποψία ότι κάποια μέρη μπορούν να παραμείνουν παρθένα ή απάτητα, εμείς θα συνεχίσουμε να τα υπερασπιζόμαστε ως τέτοια. Να στέκουν εκεί. Ως αναξιοποίητες πηγές κέρδους, ως περήφανες εικόνες ενός κόσμου επιβλητικού που ζητά το σεβασμό μας. Μέσα από τη συμμετοχή και τη στήριξη των αγώνων για την υπεράσπιση του φυσικού πλούτου, των βουνών, των ποταμιών και των θαλασσών. Όσο μηχανές δουλεύουν, τα ραντεβού της αντιπαράθεσης δεν έχουν μετατεθεί. Να είμαστε έτοιμες/οι, στα πεδία αντίστασης για τις σπίθες του αγώνα.

Συνέλευση για την υπεράσπιση των βουνών, Ιούλιος 2020

Βασίλης Μάγγος, παρών στους αγώνες μας!

O Βασίλης Μάγγος βρέθηκε στις 14 Ιουνίου στο στόχαστρο άγριας καταστολής, υπήρξε θύμα της ανεξέλεγκτης κρατικής βίας που ασκείται στα κινήματα και στις συλλογικές αντιστάσεις. Ο Βασίλης Μάγγος συμμετείχε στη στήριξη των συλληφθέντων της διαδήλωσης ενάντια στην καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ/Lafarge, στις 13 Ιουνίου στο Βόλο. Ξυλοκοπήθηκε άγρια στο δημόσιο χώρο, βασανίστηκε εκ νέου στην αστυνομική διεύθυνση Βόλου και αφέθηκε αβοήθητος στο πεζοδρόμιο. Πέρασε τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο, από όπου πήρε εξιτήριο με σπασμένα πλευρά, θλάση στο συκώτι, σοβαρές κακώσεις σε ζωτικά όργανα, τραυματισμένη αξιοπρέπεια κι ένα φορτίο βιωμάτων που προσέβαλε ανεπανόρθωτα την ψυχική του υγεία. Ένα μήνα μετά, μαθαίνουμε το θάνατό του που θα συγκλονίζει τις συνειδήσεις μας, τη συλλογική αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα του αγώνα για την υπεράσπιση του φυσικού κόσμου.

«Γεγονός αδιαμφισβήτητο είναι ότι το παιδί μας πέθανε. Γεγονός αδιάψευστο είναι ότι πριν ένα μήνα ξυλοκοπήθηκε από τα ΜΑΤ άγρια και επικίνδυνα για τη σωματική του υγεία. Η σκηνή του ξυλοδαρμού υπάρχει σε βίντεο που το είδε όλος ο κόσμος. Γεγονός (μη αποδεικνυόμενο ιατροδικαστικά) είναι ότι μετά τον ξυλοδαρμό, αλλά και τους εξευτελισμούς που υπέστη στο κρατητήριο, κατέρρευσε η ψυχική του υγεία, που μοιραία επηρέασε τις αποφάσεις για τη ζωή του. Γεγονός είναι ότι στη χώρα μας κανένας από την κυβέρνηση, ούτε καν εισαγγελέας από το κράτος, δεν διέταξε ένορκη διοικητική εξέταση για τα παραπάνω. Γεγονός είναι ότι στη χώρα μας δεν λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί. Γεγονός είναι ότι η κοινωνία μας δεν είναι δίκαιη. Γεγονός είναι ότι ο γιος μας, Βασίλειος Μάγγος, με τους αγώνες του προσπαθούσε να την κάνει καλύτερη! Η οικογένεια του Βασίλειου Μάγγου.»

Ο Βασίλης Μάγγος είναι θύμα του πολέμου που έχει ξεσπάσει ενάντια στις συλλογικές αντιστάσεις και καμία ιατροδικαστική παρέμβαση δε θα μπορέσει να τεκμηριώσει πως ο θάνατος του δε σχετίζεται με την άγρια καταστολή που υπέστη από την αστυνομία. Είναι εξάλλου κατανοητό πως ακριβώς ορίζεται το κράτος ως ηθικός αυτουργός. «Από την διαδήλωση έως τον θάνατο του Μπίλι έχει ανοιχτεί μια αέναη δικογραφία για να καλύψει την αστυνομική αυθαιρεσία που αφορά πάνω από 20 άτομα με τακτικές μαφίας, ποινικοποιώντας φιλικές, οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις.» (Συνέλευση Κατά της Καύσης Σκουπιδιών, 16/07/2020). Στις απειλές αυτές ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων του Βόλου ενάντια στην Καύση Σκουπιδιών είχε ήδη απαντήσει στις 03/07/2020: «Ο Συντονισμός συλλογικοτήτων καταγγέλλει ανοιχτά στον λαό του Βόλου τις αστυνομικές και κρατικές μεθοδεύσεις που συνιστούν απόπειρα διάλυσης της τρίχρονης πάλης του λαού της πόλης για καθαρό αέρα και προχωρεί στη δημιουργία νομικής ομάδας αλληλοβοήθειας προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι μηνύσεις κατά της αστυνομικής διεύθυνσης Μαγνησίας για την αστυνομική βία αλλά και οι μεθοδεύσεις για ποινικές διώξεις προκειμένου να καμφθεί το αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Απέναντι σε αυτές είμαστε όλοι ένα. Δεν θα δώσουμε σε κανέναν το δικαίωμα να δικάσει και να ποινικοποιήσει την πάλη μιας ολόκληρης κοινωνίας για τα στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα του καθαρού αέρα και της ελευθερίας απέναντι στη σύγχρονη χούντα των πολυεθνικών.»

Ο αγωνιστής Βασίλης Μάγγος έφυγε νωρίς, θα τον θυμόμαστε και θα μας συντροφεύει στους μελλοντικούς αγώνες. Ένας άνθρωπος που στάθηκε στην απέναντι όχθη του κόσμου που μας επιβάλλεται. Μαζί μας βρέθηκε στο αυτοοργανωμένο camp των Αγράφων το καλοκαίρι του 2019, ενεργός στον αγώνα για την υπεράσπιση των βουνών από την αιολική βιομηχανία. Την Πέμπτη, στις 6.30 μ.μ. πραγματοποιήθηκε ο δημόσιος αποχαιρετισμός του στο Βόλο. Για κάθε Βασίλη, όλες και όλοι στο δρόμο να πνίξουμε την καταστολή και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα βουνά, τα νερά, τον αέρα που αναπνέουμε. Η υπεράσπιση του φυσικού κόσμου είναι η υπεράσπιση της δικής μας ελευθερίας.

«Οι ιδέες μας, όσους κι από μας αν σκοτώσουν, δε θα πεθάνουν ποτέ, θα κατοικούνε πάντα στα μυαλά των ελεύθερων ανθρώπων. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε πάντα εδώ, ενάντια σε κάθε τι που μας πνίγει και δεν μπορούμε ν’ ανασάνουμε, ενάντια στο άδικο, για την ελευθερία όλων μας, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κι ας μην νικήσουμε ποτέ… Θα πολεμάμε πάντα!!», Βασίλης Μάγγος, 16/6/2020