Category Archives: Ανακοινώσεις

Οι επενδυτές δε “μένουν σπίτι” (3)

Έχει έρθει καταιγίδα για τα αγαπημένα μας βουνά: μια καταιγίδα αναπτυξιακών έργων και επενδύσεων, που δε θα ποτίσουν τη γη με νερό, αλλά με μπετό και τοξικά μέταλλα.

Η κυβέρνηση πιστή στο δόγμα του ΣΟΚ με την ψήφιση του άρθρου 219 που περιλαμβάνεται σε ένα νομοσχέδιο για τις δημόσιες συμβάσεις επιτρέπει να γίνονται έργα σε περιοχές Natura 2000.Συγκεκριμένα, προβλέπει «υπο-περιοχές προστασίας στις περιπτώσεις ήπιων αναπτυξιακών έργων» με στόχο την κατάργηση της πραγματικής προστατευόμενης περιοχής. Ενώ τον περασμένο Δεκέμβριο συγκροτήθηκε καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου της Ε.Ε., για την απουσία θεσμοθέτησης μέτρων διατήρησης για τις περιοχές του δικτύου Natura 2000, το άρθρο 219 αυξάνει το χάσμα από κάθε προστατευτική πολιτική. Ουσιαστικά, ο φορέας υλοποίησης του έργου επανάπροσδιορίζει το καθεστώς προστασίας της περιοχής ενώ η διαδικασία δημοπράτησης των έργων ξεκινάει πριν την έκδοση των περιβαλλοντικών όρων. Είναι απλό, το νέο νομοσχέδιο αποτελεί ταφόπλακα για το τοπίο και την άγρια ζωή.

Την ίδια στιγμή η αιολική βιομηχανία εξαπλώνεται ραγδαία, καθώς αμέτρητες νεοσύστατες εταιρείες που βρίσκονται υπό την ηγεμονία κολοσσών όπως η Τέρνα, η Ελάκτωρ, η EnelGreenPower αλλάζουν ονόματα και διευθύνσεις, έτσι ώστε να επωφεληθούν από τη μικρή φορολογία και το δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα. Μόνο μέσα στον μήνα Δεκέμβριο του 2020, κατατέθηκαν στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) περίπου 2.000 αιτήσεις για αδειοδοτήσεις «ΑΠΕ» που αφορούν βιομηχανικά εργοστάσια αιολικών, φωτοβολταϊκών και υδροϋλεκτρικά φράγματα. Ωστοσο, παρ’ όλη την αδιαφάνεια των διαδικασιών αδειοδότησης κατά τόπους και τη μηδενική δημόσια διαβούλευση, αφού οι περιφέρειες, οι κάτοικοι και οι ιδιοκτήτες γαιών των υπό αδειοδότηση περιοχών δεν ενημερώνονται καν για τα μελλοντικά έργα, έχει στηθεί ένα αρκετά μεγάλο δίκτυο ανθρώπων που καταγράφουν και χαρτογραφούν τα στάδια και τις γραφειοκρατικές εξελίξεις ανά τόπους. Η χαρτογράφηση αυτή αποδεικνύεται ένα από τα βασικότερα εργαλεία των τοπικών αντιστάσεων, τα τοπικά κινήματα μαθαίνουν πώς να χρησιμοποιούν τους χάρτες για να στήνουν τις αντιστάσεις τους.

Ο νους μας είναι στα βουνά. Ο κατάλογος των βουνών που θα κατακρεουργηθούν ολοένα και μεγαλώνει. Τα Βαρδούσια, η Μικρή Ζήρεια, το Μαίναλο, η Οίτη, το Βέρμιο, η Γραμμένη-Οξιά. Μέσα στον Φεβρουάριο νέες αιτήσεις έγιναν σε περιοχές του Ολύμπου, της Ροδόπης, του Παρνασσού, του Ψηλορείτη, στα Λευκά Όρη, στην Δίρφη, στον Κιθαιρώνα, στο όρος Πατέρα. 

Εν μέσω πανδημίας, από πέρυσι τον Μάϊο έχουν τεθεί σε λειτουργία μέτρα επιτάχυνσης των διαδικασιών βιομηχανοποίησης των φυσικών τόπων και ελαχιστοποίησης του καθεστώτος προστασίας. Το στάδιο της μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων πλέον ξεπεράστηκε για χάρη της ταχύτερης ανάπτυξης και καλωδίωσης ως και των τελευταίων ανέγγιχτων περιοχών. Οι επιτροπές των φορέων διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών υποστελεχώθηκαν κι έχασαν τα καθήκοντά τους, ενώ άλλες υπηρεσίες, όπως οι εφορείες αρχαιοτήτων δίνουν το πράσινο φως για την έναρξη των εργασιών δίπλα σε αρχαιολογικούς χώρους, καταπατώντας τον ίδιο τον Αρχαιολογικό νόμο (όπως έγινε το περασμένο καλοκαίρι στον Ισθμό της Ιεράπετρας).

Η συγκυρία δεν είναι τυχαία. Το αστυνομικό κράτος ενισχύεται και εξασκεί στα σώματά μας την πειθάρχηση σε συνθήκες ανελευθερίας και κατ’ οίκον περιορισμού με αφορμή τη συνθήκη της πανδημίας. Την ίδια στιγμή, τα σχέδια των επενδυτών εξαπλώνονται. Οι τοπογράφοι συνεργάζονται με τους δασάρχες και τους αστυνομικούς, οι φύλακες των εργοταξίων έχουν στήσει περιφράξεις και πλέγματα. «Απαγορεύεται η είσοδος στους μή έχοντες εργασία», μία πινακίδα που ήδη μπορεί να συναντήσεις όταν πεζοπορείς ανυποψίαστος. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι τα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια και τα πλάσματά τους θα είναι πλέον σε ιδιωτικά χέρια. Ανά τόπους, η ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας οδήγησε σε δραματικές εξελίξεις για τους υπερασπιστές της γης: αυξάνονται οι δίκες αγωνιστών για τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις.

Είναι εμφανές ότι το τοπίο της χώρας αλλάζει με γοργούς ρυθμούς. Η αρπαγή της γης και των φυσικών τοπίων είναι ένα θέμα που μας αφορά όλες κι όλους. Η απώλεια ενός αγαθού άρρηκτα συνδεδεμένου με την ατομική και συλλογική επιβίωση, της ελεύθερης αλληλόδρασης με τον φυσικό κόσμο, σημαίνει και την απώλεια της δικής μας ελευθερίας. Είναι η ώρα να οργανωθούμε σε τοπικές και υπερ-τοπικές αντιστάσεις, συντονιστικά και δίκτυα για την υπεράσπιση των τόπων, της γης και της ελευθερίας. Όπως μας δείχνει η εμπειρία των μαζικών κινημάτων της Λατινικής Αμερικής (των ιθαγενών κοινοτήτων και των «Χωρίς γη») είναι ένας αγώνας που μπορεί να ενώσει πολλούς αγώνες μαζί, τον αγώνα ενάντια στη κερδοσκοπία και τη διαφθορά, ενάντια στο συστηματικό νεοφιλελευθερισμό, ενάντια στη δικτατορία της αγοράς, ενάντια στις περικλείσεις και τους αποκλεισμούς. Είναι ένας πολύμορφος αγώνας των «από κάτω», μία απάντηση στην ενεργειακή φτώχεια και την περιβαλλοντική καταστροφή, ταυτόχρονα μία διαδικασία αναγέννησης της αυτοδιαχείρισης των ζωών μας.

Στις πλατείες του χωριού και στις πλατείες της πόλης, οργανωνόμαστε, συζητάμε, συντονίζουμε τοπικές δράσεις ενημέρωσης, προετοιμαζόμαστε για τις μάχες που έρχονται πάνω στα βουνά.

ΕΥΒΟΙΑ

Η μεγάλη μάχη αυτή τη στιγμή δίνεται στην Εύβοια, έναν τόπο ήδη διαταραγμένο απο εκατοντάδες ανεμογεννήτριες σε όλο το νότιο τμήμα του. Κράτος και εταιρίες έχουν βάλει σαν στόχο να γεμίσει όλο το νησί με αιολικά και πλέον έχουν φτάσει στο κεντρικό κομμάτι του. Στο αντίθετο μέτωπο, έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο ομάδων και συλλογικοτήτων που αντιστέκονται με κινηματικά και θεσμικά εργαλεία. Έχουν γίνει παρεμβάσεις σε χωριά και δημοτικά συμβούλια της κεντρικής Εύβοιας, προσφυγές και αντιρρήσεις, ενώ στις πόλεις γίνονται διαμαρτυρίες, μοιράσματα και συνελεύσεις με στόχο τη δημιουργία ενός συντονιστικού του αγώνα ενάντια στην ολοκληρωτική καταστροφή του νησιού. Πριν λίγες μέρες η παρουσία κατοίκων της περιοχής απέτρεψετην παράνομη τοποθέτηση ανεμολογικού ιστού σε ιδιόκτητη έκταση στο Κάδι Κύμης.

ΕΛΙΚΩΝΑΣ

Στην περιοχή του Ελικώνα το καζάνι βράζει. Τέλη του προηγούμενου μήνα πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την ανεξέλεγκτη τοποθέτηση ανεμογεννητριών, ενώ πριν λίγες μέρες στην περιοχή της Αρβανίτσας έγινε αποκλεισμός της περιοχής, έτσι ώστε να αποτραπούν τα έργα για τη διάνοιξη δρόμου προς το «Σταυρό». Τις επόμενες μέρες παρά τη συμφωνία για πάγωμα των εργασιών, ανέβηκαν μηχανήματα στην περιοχή και έγινε παρέμβαση έξω από το δημαρχείο κατά τη διάρκεια συνάντησης των δημοτικών αρχών με εκπρόσωπο των εργολάβων. Υπάρχει ανάγκη για παρουσία κόσμου στο βουνό καθημερινά.

ΑΓΡΑΦΑ

Στις αρχές του Φλεβάρη ολοκληρώθηκε η «δημόσια διαβούλευση» για τις νέες περιβαλλοντικές μελέτες που κατέθεσαν οι εταιρείες για τα αιολικά στα Άγραφα (Νιάλα και Βοϊδολίβαδο). Η κατάθεση εκατοντάδων ηλεκτρονικών σχολίων στη σχετική πλατφόρμα του υπουργείου περιβάλλοντοςκαταδεικνύει αφενός το πλατύ τοπικό κοινωνικό μέτωπο που έχει δημιουργηθεί ενάντια στα αιολικά. Και αφετέρου ότι παρόλο που έχουν περιοριστεί οι δυνατότητες παρέμβασης στα πεδία του αγώνα, παραμένουμε εδώ, αποφασισμένοι και αποφασισμένες να υπερασπιστούμε βουνοκορφές και ποτάμια.

“Οι αυθαίρετες πράξεις πάνω στη γη είναι επικίνδυνες και μοιάζουν έγκλημα απεχθές όταν σε κουρασμένες κοινωνίες είναι ζωτική η σχέση με το τοπίο σαν φορέας ύφους επικοινωνίας μνήμης και καρτερικότητας. Από την πανέμορφη περιοχή των βουνών και των πεδίων της Αττικής που βλέπω ακόμη από το παράθυρό μου σώζεται ακόμη η σιλουέτα της Πάρνηθας χαμένη στα αποψιλωμένα πια φαράγγια και κορφές σκεπασμένη προστατευτικά και με ανεξάντλητη φαντασία από σύννεφα που ξαναθυμίζουν όλες τις κορφές των χωρών και των νοημάτων πού δεν υπάρχουν πια. Αλλοίμονο στις κοινωνίες πού εμπρήζουν η αλλοιώνουν καταληστεύουν και εξευτελίζουν την περιβάλλουσα φύση αφομοιωμένη ψυχικά με την ύπαρξη του κοινωνικού οράματος. Αν στην πανέμορφη ανάμνηση της προσφοράς τους αν στην παραμόρφωση στην ασέβεια στη διαστροφή στην εξαφάνιση των χρυσοκόκκινων δύσεων και των οριζόντων μας κλέψετε και τα σύννεφα πού κυλάνε στις πλαγιές της Πάρνηθας δημιουργώντας μορφές γιγάντιες ανεξάντλητες σαν πολιτείες και χώρες πού καταστράφηκαν και ξεπουλήθηκαν για ευτελή ανταλλάγματα αν εξακολουθήσετε… η δεν θα ζήσουμε η δεν θα ζήσετε…” Αριστομένης Προβελέγγιος 1975

Συνέλευση για την υπεράσπιση των βουνών, Μάρτιος 2021

Οι επενδυτές δε “μένουν σπίτι” (2)

Εταιρείες κατασκευής αιολικών εκμεταλλευόμενες τα περιοριστικά μέτρα λόγω lock down ξεκίνησαν εργασίες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, παρά την αντίθεση των τοπικών κοινωνιών και των προσφυγών στη δικαιοσύνη που αναμένονται να εξεταστούν. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης λειτουργεί ως όχημα για τη συνέχιση των έργων, καθώς οποιαδήποτε αντίσταση ποινικοποιείται με πρόσχημα τη δημόσια υγεία. Οι επενδυτές βρίσκουν στην κρατική μεγιστοποίηση της καταστολής κάθε συλλογικής αντίστασης, μια ιδανική ευκαιρία εκπλήρωσης των σχεδίων τους. Είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι σε στιγμές κρίσεων και καταστροφών κάποιοι βλέπουν ευκαιρίες για υλικό κέρδος.

Χαρακτηριστικά, στον Τύμπανο Αργιθέας εργολαβικό συνεργείο της ΔΕΗ ανανεώσιμες άρχισε ξανά εργασίες για την κατασκευή υποσταθμού που θα συνδέσει διάφορα μελλοντικά αιολικά εργοστάσια. Το συγκεκριμένο έργο έχει μπλοκαριστεί αρκετές φορές στο παρελθόν γιατί η εταιρεία δεν είχε τις απαιτούμενες άδειες. Ακόμα και τώρα εκκρεμεί προσφυγή στο συμβούλιο της επικρατείας για σωρεία παραβάσεων, όμως παρόλα αυτά η εταιρεία βιάζεται να δημιουργήσει τετελεσμένα και να προχωρήσει το έργο όσο πιο πολύ μπορεί πριν ο καιρός και τα χιόνια σταματήσουν αναγκαστικά τις εργασίες.

Στην Άνδρο, η εταιρεία Greek Wind Power εκμεταλλευόμενη την απαγόρευση κυκλοφορίας άρχισε εργασίες στη νότια πλευρά του νησιού στην περιοχή Φραγκάκι, ζώνη ειδικής προστασίας, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τη φωλιά του προστατευόμενου σπιζαετού . Η συγκεκριμένη εταιρεία έχει μηνύσει στο πρόσφατο παρελθόν δεκάδες κατοίκους και οικολογικές οργανώσεις και συνεχίζει την ίδια πρακτική των απειλών και εκφοβισμού όσων αντιστέκονται στην καταστροφή. Στο πλευρό της έχει και το τοπικό αστυνομικό τμήμα της περιοχής το οποίο έκοψε κλήσεις για παράνομη μετακίνηση σε αγωνιστές που επιχείρησαν να προσεγγίσουν την περιοχή των έργων για να καταγράψουν την καταστροφή.

Στην Τήνο,στις 18 Νοεμβρίου εργολαβικό συνεργείο της Ενεργειακής Κυκλάδων Ε.Π.Ε. με τη συνδρομή της ΕΛΑΣ, την τελευταία μέρα της απόφασης για απαγόρευση συναθροίσεων κατάφερε τελικά να ρίξει μπετά στην τρίτη βάση ανεμογεννήτριας του αιολικού στη θέση Πράσα. Επιπλέον, στις 19 Δεκεμβρίου το ξημέρωμα έφτασε στο νησί καράβι με εξαρτήματα ανεμογεννητριών που προηγουμένως παράνομα είχε απενεργοποιήσει το στίγμα του.

Στην Κεφαλλονιά η δράση των δυνάμεων καταστολής κατέστησε δυνατή την εκφόρτωση ανεμογεννητριών και αποθήκευσή τους για την εγκατάσταση αιολικού εργοστασίου στην τοποθεσία “Ξερακιάς”, ενώ είχε αποτραπεί χάρη στην επί 20 μέρες παρουσία κατοίκων στο λιμάνι της Σάμης.

Στο βόρειο τμήμα του παλιού λιμανιού της Πάτρας, έχουν εκφορτωθεί από πλοία τμήματα ανεμογεννητριών που αναμένεται να τοποθετηθούν στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ελλάδας.

Η αιολική βιομηχανία εξαπλώνεται υπό καθεστώς ολοκληρωτικό. Την ίδια στιγμή που όλες οι γραφειοκρατικές διαδικασίες υπολειτουργούν, όπως και οι δομές υγείας στις απομακρυσμένες περιοχές και που βασικές ανάγκες περιοχών που πληγώθηκαν από φυσικές καταστροφές στηρίχθηκαν σε δομές αλληλεγγύης, οι διαδικασίες αρπαγής γης από τους επενδυτές επισπεύδονται και υποβοηθούνται από το κράτος. Ενώ στην πρωτεύουσα το κράτος επιβάλλει στους εργαζόμενους να συνωστισθούν στα Μ.Μ.Μ για να πάνε στη δουλειά τους, η αστυνομία τιμωρεί με πρόστιμα ανθρώπους που υπερασπίζονται τον τόπο τους, σε εξωτερικούς χώρους και τηρώντας τα μέτρα προστασίας και συχνά τους προσαγάγει, στοιβάζοντας τους σε κλούβες για ώρες. Σ΄αυτό το καθεστώς βίας και τρομοκρατίας, οι επενδυτές μπορούν να λειτουργούν ανενόχλητοι.

Είναι βέβαιο ότι η κατάσταση που βιώνουμε τις τελευταίο διάστημα είναι μία «πρόβα» για το τι θα επακολουθήσει. Μαζί με την απώλεια της ατομικής ελευθερίας λόγω πανδημίας, χάνεται και η ελευθερία των βουνών.

Για την υπεράσπιση των βουνών και των νερών.

Καθώς η «ανάπτυξη» ορίζεται ως στρατηγικός στόχος των κρατών του προηγμένου κόσμου τα βουνά, τα νερά, τα οικοσυστήματα, αποτιμώνται με όρους κέρδους. Φτάσαμε στο σημείο όπου τα βουνά και τα νερά ταξινομούνται σε επενδυτικούς χάρτες εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων, εκσυγχρονισμού της παραγωγής και βελτίωσης της αποδοτικότητας. Καθώς τα τελευταία παρθένα οικοσυστήματα μετατρέπονται σε εργοτάξια και χάνονται στο βωμό της κερδοφορίας, εξανεμίζεται η δυνατότητα των ανθρώπινων κοινοτήτων για μία συμβιωτική σχέση με τον φυσικό κόσμο. Και όσο η καπιταλιστική ανάπτυξη απειλεί την ελευθερία του φυσικού κόσμου, τόσο θα απειλείται και η ελευθερία του ανθρώπου. Τα άγρια τοπία και η άγρια ζωή κατασυκοφαντούνται και οι περιοχές τους φιγουράρουν σε πάκους χαρτιών στα συρτάρια επενδυτικών ομίλων και υπουργικών γραφείων. Η Ήπειρος στα σχέδια για εξορύξεις υδρογονανθράκων, τα βουνά της Πίνδου, της Κρήτης, της νότιας Πελοποννήσου, της νότιας Εύβοιας και των νησιών, στα σχέδια ισοπέδωσης από εκατοντάδες μονάδες αιολικών. Η πράσινη ανάπτυξη και οι επενδυτές της, προχωρούν αμείλικτα στον αφανισμό της βιοποικιλότητας και στον εκβιομηχανισμό ακόμα και των τελευταίων καταφύγιων άγριας ζωής, στα μεγάλα υψόμετρα. Η καπιταλιστική αδηφαγία ενσαρκώνει ταυτόχρονα και την αδιαφορία της για το αισθητικό και πολιτισμικό ανθρωπογενές τοπίο, που χρόνια τώρα έχει συντηρήσει κοινότητες που έζησαν σε συμβίωση με τον φυσικό κόσμο, χτίζοντας τους παραδοσιακούς οικισμούς, τα μονοπάτια, τις αναβαθμίδες.

Η καπιταλιστική συσσώρευση που μετεμφυλιακά μετονομάστηκε ανάπτυξη, ταίριαξε στα τέλη του προηγούμενου αιώνα με τον όρο πράσινη και βρέθηκε να «πολεμά» την κλιματική αλλαγή. Έχουμε φτάσει στο σημείο που τα παραμυθάκια των επενδυτών συνοδευόμενα από επιστημονικές παραποιήσεις για το μέγεθος των επιπτώσεων και των αφορμών της κλιματικής αλλαγής, μετατρέπουν την τελευταία σε κλιματική «κρίση» και καθοδηγούν τα πλήθη να αλλάξουν τρόπο ζωής και κατανάλωσης.

Τη στιγμή που η αιολική ενέργεια παρουσιάζεται ως ο δρόμος για ένα πράσινο μέλλον, το ελληνικό κράτος συνεχίζει τις έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων, ενώ το φυσικό αέριο ένα ορυκτό καύσιμο βαφτίζεται ΑΠΕ. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν αντικαθιστούν τα παλιά ενεργειακά μοντέλα, αλλά προστίθενται σε αυτά. Πλάι στις ανεμογεννήτριες, τα γεωτρύπανα θα συνεχίσουν να ξεκοιλιάζουν τη γη για υδρογονάνθρακες, δίπλα στα φωτοβολταϊκά, τα πυρηνικά εργοστάσια θα συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Η αέναη ανάπτυξη αποτελεί βασική αρχή της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού και οποιοδήποτε «εναλλακτικό» μοντέλο παραγωγής ενέργειας δεν είναι παρά ευκαιρία επέκτασης της εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων και του φυσικού κόσμου, δημιουργίας νέων αγορών, επιπλέον κέρδους.

Περί ανέμων…

Οι ανεμογεννήτριες που ξεφυτρώνουν παντού στα βουνά, είναι γιγάντιες κατασκευές έως και 180 μέτρα σε ύψος. Κάθε μια από αυτές χρειάζεται θεμελίωση βάθους τουλάχιστον 5 μέτρων και πάκτωμα του εδάφους με μπετό σε έκταση όσο περίπου το μισό ενός γηπέδου μπάσκετ. Η μαζική τους εγκατάσταση στα βουνά απαιτεί την ισοπέδωση των κορυφών με μπουλντόζες και εκρηκτικά. Το ρεύμα τους μεταφέρεται με καλώδια υψηλής τάσης και τους απαραίτητους πυλώνες μέσα στα δάση, αυξάνοντας κάθετα τον κίνδυνο πυρκαγιάς. Για τη μεταφορά των υλικών και των ίδιων των τερατωδών κατασκευών απαιτείται η διάνοιξη εκατοντάδων χιλιομέτρων δρόμων μέσα σε πυκνά και συχνά παρθένα δάση. Η λειτουργία τους προκαλεί εκατόμβες θανάτων στα πουλιά και ειδικά σε σπάνια και απειλούμενα είδη που κατοικούν στα μεγάλα υψόμετρα. Οι θάνατοι των εντόμων είναι τόσο πολυάριθμοι, που στις μελέτες υπολογίζονται σε βάρος – τόνοι νεκρών εντόμων ανά έτος.

Οι ανεμογεννήτριες είναι πλήρως εξαρτώμενες από τον αέρα για τη λειτουργία τους: δε δουλεύουν καθόλου όταν φυσάει πολύ ή ελάχιστα, αλλά και όταν δουλεύουν, το ρεύμα που αποδίδουν αυξομειώνεται ανάλογα με την ένταση του ανέμου. Το ρεύμα τους είναι στοχαστικό, με άλλα λόγια μη προβλέψιμο και άρα ουσιαστικά άχρηστο για τα εθνικά δίκτυα ενέργειας. Απαιτείται η συνεχής υποστήριξή τους από ορυκτά καύσιμα, σε ποσοστό μέχρι και 80%. Έτσι, το φυσικό αέριο, που είναι το πιο βολικό για την περίσταση καύσιμο, βαφτίζεται λίγο πολύ ως “ΑΠΕ” και φυσικά οι διάφοροι εθνικοί εργολάβοι επιδοτούνται για νέα εργοστάσια παραγωγής του, όπως π.χ. ο όμιλος Μυτιληναίου. Ο χρόνος ζωής των ανεμογεννητριών, που πέρα από χάλυβα και μπετό περιλαμβάνουν και σπάνιες γαίες, δεν υπερβαίνει τα 20 χρόνια. Καθώς το κόστος ανακύκλωσής τους είναι τεράστιο, ένεκα των απρόσιτων περιοχών όπου τοποθετούνται, το πλέον σύνηθες είναι να παρατιούνται να σκουριάζουν στις ρημαγμένες κορυφές. Τα μπετά της στήριξής τους βαθμιαία γίνονται μπάζα στις πλαγιές ή επιμολύνουν τον, ήδη επιβαρυμένο από τα σκαψίματα και ισοπέδωση των κορυφών, υδροφόρο ορίζοντα.

Εν τέλει, αν και προκαλούν ανεπανόρθωτη καταστροφή στα ήδη απειλούμενα οικοσυστήματα στα οποία εγκαθίστανται, δεν καταφέρνουν να αποδώσουν παρά ελάχιστο ρεύμα στο δίκτυο. Δεν ισχύει το ίδιο βέβαια για τις αποδόσεις των εθνικών εργολάβων και των μικρών και μεγάλων μαφιόζων που αναλαμβάνουν τη εγκατάστασή τους: μια σειρά από νομοθετήματα και κοινοτικές επιδοτήσεις εξασφαλίζουν τη σταθερή κερδοφορία τους, με χρήματα φυσικά των φορολογούμενων.

και υδάτων

Για τους εργολάβους και τα τσιράκια τους, τους μηχανικούς, η ελεύθερη ροή των νερών είναι από μόνη της ένα σκάνδαλο. Φαντάζει αδιανόητο ποτάμια και ρέματα που ελίσσονται μέσα σε δάση, τεράστιες ποσότητες νερού που κυλάει ελεύθερα, σχηματίζει καταρράκτες, βάθρες και λιμνούλες, ξεδιψάει ζώα και ανθρώπους, να μην αποδίδει μήτε ευρώ για τους επενδυτές. Αυτή την απαράδεκτη κατάσταση της δωρεάν πρόσβασης στο τρεχούμενο νερό έρχεται να διορθώσει η ΕΕ με μια σειρά από επιδοτήσεις και νομοθετήματα για το μαζικό αφανισμό των ελεύθερων νερών, μέσω τόσο των μικρών υδροηλεκτρικών -ΜΥΦ- όσο και την υπεξαίρεση των πηγαίων νερών από τις εταιρείες εμφιάλωσης. Κοντά τέσσερις χιλιάδες τέτοια φράγματα προβλέπονται για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, συμπεριλαμβανομένης της χώρας μας.

Το στοχαστικό ρεύμα των ανεμογεννητριών χρειάζεται, άλλωστε, να αποθηκεύεται για να μπορεί να έχει την παραμικρή χρησιμότητα. Τα ποταμάκια, οπότε, θα μετατραπούν σε μπαταρίες, όπου υποτίθεται ότι θα αποθηκεύεται η πλεονάζουσα αιολική ενέργεια με τη μέθοδο της αντλησιοταμίευσης, μεθόδου ιδιαίτερα καταστροφικής για το περιβάλλον και τα νερά.

Τα μικρά υδροηλεκτρικά είναι, παράλληλα, ένα βήμα προς την ιδιωτικοποίηση του νερού. Με τις «άδειες χρήσης του νερού», που εκδίδει το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας στους ιδιοκτήτες μιας γεώτρησης ή, στην περίπτωσή μας, ενός μικρού υδροηλεκτρικού, ο ιδιώτης/επενδυτής ελέγχει την πηγή του νερού, και επομένως τον τρόπο και τα άτομα στους οποίους διοχετεύεται το νερό. Το παράδειγμα της Οξυάς Μουζακίου, όπου προβλέπεται στη θέση Μελίσσι να κατασκευαστεί ένα μικρό υδροηλεκτρικό, είναι χαρακτηριστικό: σε μία πρόσφατη τροποποίηση της απόφασης έγκρισης των περιβαλλοντικών όρων (ΑΕΠΟ) για το έργο, το σημείο όπου αναφερόταν ότι η λειτουργία του έργου θα διακόπτεται, όταν δεν καλύπτονται οι ανάγκες της περιοχής, μετατράπηκε σε κατά προτεραιότητα κάλυψη των νομίμως υφισταμένων δικαιωμάτων χρήσης νερού. Δηλαδή όποιος δεν κάνει αίτηση και δεν εξασφαλίσει το «δικαίωμα χρήσης του νερού», δεν θα μπορεί να ποτίζει το μποστάνι ή το χωράφι του.

Ο νέος νόμος

Κράτος και εταιρείες βαδίζουν χέρι χέρι στον δρόμο προς την «πράσινη ανάπτυξη». Στο πλαίσιο της «δημόσιας διαβούλευσης» νομοσχεδίων η Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ), είχε ζητήσει από το 2019 να τεθούν στη συζήτηση για εξαίρεση από τους όποιους περιορισμούς αφορούν τις αιολικές επενδύσεις, περιοχές που έχουν κηρυχθεί διατηρητέα μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς, περιοχές απολύτου προστασίας της φύσης, πυρήνες εθνικών δρυμών, οικότοποι του δικτύου Natura 2000, βραχονησίδες κτλ. Με άλλα λόγια, ζητούσε να μπορούν να φτιάχνονται αιολικά εργοστάσια παντού και άρα κυρίως στη δημόσια, δωρεάν γη, ανεξαρτήτως οικολογικής ή ιστορικής και αισθητικής της αξίας. Το αίτημα εισακούστηκε άμεσα και η κυβέρνηση αναγάγοντάς το σε “εθνική ανάγκη”, ψήφισε αρχικά το αναπτυξιακό πολυνομοσχέδιο τον Οκτώβρη του 2019 και στη συνέχεια τον (αντι)περιβαλλοντικό νόμο. Ο «εκσυγχρονισμός της περιβαλλοντικής νομοθεσίας» που ψηφίστηκε τον Μάιο 2020, σε μία συγκυρία όπου ο κόσμος -αποπροσανατολισμένος από την παγκόσμια υγειονομική κρίση και τον εγκλεισμό- παρουσίαζε μειωμένες συλλογικές αντιστάσεις, αποτελεί τη θεσμική κατοχύρωση της αβάντας και της πολιτικής κάλυψης, τόσο του υπουργείου Περιβάλλοντος, όσο και αυτού της Ανάπτυξης στους διάφορους επενδυτές των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (και κυρίως των αιολικών). Ο νόμος προβλέπει την παράταση της ισχύος των ΑΕΠΟ (Αποφάσεις Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων) από τα 10 στα 15 χρόνια για ένα έργο, όπως επίσης, σε περίπτωση καθυστέρησης, να τεκμαίρεται θετική γνωμοδότηση, όπου δεν έχει συμπεριληφθεί. Επιδίωξη του νέου νόμου είναι να ξεμπερδέψει μια και καλή με τις δυνατότητες μπλοκαρίσματος των έργων μέσα από τις (νομικές) προσβολές των (ανεπαρκών, πρόχειρων και σε κάποιες περιπτώσεις και ψεύτικων) μελετών περιβαλλοντικών όρων. ‘Έτσι, θεσμοθετείται ο «πιστοποιημένος αξιολογητής» των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, ως ιδιωτικός φορέας αμειβόμενος από τον επενδυτή – κοντολογίς οι μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων θα εκπονούνται από έμμισθους υπαλλήλους των εταιρειών.

Οι περιοχές Natura 2000 αποκηρύσσονται ως προστατευόμενες, όπως ακριβώς σύστησε και ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Περιβάλλοντος, Αραβώσης το περασμένο φθινόπωρο: «δεδομένου ότι το 30% του εδάφους της ελληνικής επικράτειας είναι ενταγμένο σε ζώνες Natura, θα γίνουν επενδύσεις και εντός των περιοχών αυτών». Για τον ίδιο λόγο, αποκηρύσσονται και οι ζώνες απόλυτης προστασίας της φύσης. Εφόσον, λοιπόν, οι περιοχές που έχουν την ανάγκη οποιασδήποτε προστασίας, αρχίζουν να εκλείπουν, οι Φορείς Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών καταργούνται και επανασυστήνονται στο πλαίσιο ενός νέου ΝΠΙΔ, το οποίο θα ελέγχεται πλήρως από το υπουργείο, θα έχει για τους τύπους κάποια κατά τόπους παραρτήματα, αλλά στην ουσία του θα είναι ένας Αθηνοκεντρικός φορέας, μακρυά από το πεδίο του. Μάλιστα, αφού δεν θα υπάρχουν προστατευόμενες περιοχές, δεν θα έχει καν προσωπικό φύλαξης. Μέσα από τον εκ νέου καθορισμό των δασικών χαρτών το κράτος δίνει την επιλογή για την «τακτοποίηση» διαφόρων αυθαιρέτων, που έχουν κτιστεί μέσα στα δάση. Παράβολα, γνωμοδοτήσεις, πρόστιμα και προεδρικά διατάγματα για προσωρινές εξαιρέσεις από κατεδαφίσεις και προσωρινές αναστολές διοικητικών κυρώσεων συμπεριλαμβάνονται μέσα στα άρθρα του σχεδίου νόμου. Η ποιοτική διαφορά των τριμελών επιτροπών εξέτασης αντιρρήσεων είναι ότι, αντί των δασολόγων (και μόνο) που συμμετείχαν μέχρι τώρα, πλέον ο πρόεδρος της επιτροπής θα είναι δικηγόρος και θα συμμετέχει και ένας τοπογράφος μηχανικός. Και μόνο συμβολικά εάν το σκεφτούμε, οι παράγωγες επιστήμες του δάσους («δασο»λόγος) παραγκωνίζονται από τις επιστήμες της οριοθέτησης του τόπου («τοπο»γράφος), της κατασκευής του και των όποιων συνηγόρων τους.

Για την υπεράσπιση του άγριου κόσμου

Το ανθρώπινο ζώο είναι εξίσου ευαίσθητο στις περιβαλλοντικές επιδράσεις, όσο και τα υπόλοιπα ζώα. Ό,τι κάνει στη φύση, το κάνει και στον εαυτό του. Η λωρίδα παραγωγής στα σφαγεία του Σικάγο προηγήθηκε κατά πολλές δεκαετίες αυτής στα εργοστάσια του Φορντ και σχεδόν έναν αιώνα αυτής στα εργοστάσια θανάτου του Γ’ Ράιχ. Εξημερώνοντας τη φύση, ο άνθρωπος εξημέρωσε αναγκαστικά και τον εαυτό του. Αντιλαμβανόμενος τον κόσμο με όρους καθυπόταξης και κερδοφορίας, έκανε το ίδιο και για τον εαυτό του, τον μετέτρεψε σε προϊόν και τον υπέταξε στην Αγορά και τις αδηφάγες ανάγκες της.

Καθώς η τάση του καπιταλισμού είναι να μετατρέπει τον πλανήτη σε ένα αχανές δίκτυο παραγωγής και καταστροφής εμπορευμάτων, η διατήρηση μορφών ύπαρξης έξω από τις ανάγκες της αγοράς είναι επιτακτική σε ένα σχεδόν οντολογικό επίπεδο. Αφανίζοντας έναν άλλο τρόπο ύπαρξης, κάθε άλλον τρόπο ύπαρξης πλην του Αγοραίου, αποστερούμε και από τον εαυτό μας τη δυνατότητα να φανταστούμε και άρα να πραγματώσουμε διαφορετικά μοντέλα του υπάρχεινΗ ίδια η ζωή φτωχαίνει ανεπανόρθωτα. Μην έχοντας μια άγρια κορυφή να ατενίσουμε και να αναστοχαστούμε, ένα πυκνό και σκοτεινό δάσος να περιπλανηθούμε, ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης να ιντριγκάρει και να μετουσιώσει το δικό μας, μην έχοντας κάτι άλλο να αντικρούσουμε πέρα από τις αντανακλάσεις του εαυτού μας, είμαστε καταδικασμένοι σε μια ζωή πνευματικής ένδειας. Ολάκερος ο πλανήτης μετατρέπεται σε έναν καθρέφτη που αντανακλά την Αγορά και ο άνθρωπος μετατρέπεται σε ένα ναρκισσιστικό, μικρόψυχο και βαθιά άρρωστο ον.

Υπερασπιζόμενοι τα βουνά και τα δάση τους, τους ιθαγενείς Γιανομάμι και τη ζούγκλα τους, τους λύκους και τις βουνοκορφές τους, υπερασπιζόμαστε πρώτα απ΄όλα τον εαυτό μας. Δεν έχουν μένει παρά ελάχιστα μέρη σε όλο τον πλανήτη, όπου η ζωή μπορεί να υπάρξει με όρους διαφορετικούς από αυτούς του σούπερ μάρκετ. Είναι ζωτικής σημασίας να τα διατηρήσουμε. Η απώλειά τους θα φτωχύνει ανεπανόρθωτα τον κόσμο μας, τόσο τον ψυχικό, όσο και τον φυσικό. Για κάθε δάσος που ρημάζεται, για κάθε κορυφή που ισοπεδώνεται, ο κόσμος μας, μέσα μας και γύρω μας, γίνεται φτωχότερος.

Το επίδικο παραμένει επίκαιρο περισσότερο από ποτέ: εφόσον το καπιταλιστικό μοντέλο οργάνωσης του σήμερα δεν επιτρέπει καν την υποψία ότι κάποια μέρη μπορούν να παραμείνουν παρθένα ή απάτητα, εμείς θα συνεχίσουμε να τα υπερασπιζόμαστε ως τέτοια. Να στέκουν εκεί. Ως αναξιοποίητες πηγές κέρδους, ως περήφανες εικόνες ενός κόσμου επιβλητικού που ζητά το σεβασμό μας. Μέσα από τη συμμετοχή και τη στήριξη των αγώνων για την υπεράσπιση του φυσικού πλούτου, των βουνών, των ποταμιών και των θαλασσών. Όσο μηχανές δουλεύουν, τα ραντεβού της αντιπαράθεσης δεν έχουν μετατεθεί. Να είμαστε έτοιμες/οι, στα πεδία αντίστασης για τις σπίθες του αγώνα.

Συνέλευση για την υπεράσπιση των βουνών, Ιούλιος 2020

Βασίλης Μάγγος, παρών στους αγώνες μας!

O Βασίλης Μάγγος βρέθηκε στις 14 Ιουνίου στο στόχαστρο άγριας καταστολής, υπήρξε θύμα της ανεξέλεγκτης κρατικής βίας που ασκείται στα κινήματα και στις συλλογικές αντιστάσεις. Ο Βασίλης Μάγγος συμμετείχε στη στήριξη των συλληφθέντων της διαδήλωσης ενάντια στην καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ/Lafarge, στις 13 Ιουνίου στο Βόλο. Ξυλοκοπήθηκε άγρια στο δημόσιο χώρο, βασανίστηκε εκ νέου στην αστυνομική διεύθυνση Βόλου και αφέθηκε αβοήθητος στο πεζοδρόμιο. Πέρασε τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο, από όπου πήρε εξιτήριο με σπασμένα πλευρά, θλάση στο συκώτι, σοβαρές κακώσεις σε ζωτικά όργανα, τραυματισμένη αξιοπρέπεια κι ένα φορτίο βιωμάτων που προσέβαλε ανεπανόρθωτα την ψυχική του υγεία. Ένα μήνα μετά, μαθαίνουμε το θάνατό του που θα συγκλονίζει τις συνειδήσεις μας, τη συλλογική αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα του αγώνα για την υπεράσπιση του φυσικού κόσμου.

«Γεγονός αδιαμφισβήτητο είναι ότι το παιδί μας πέθανε. Γεγονός αδιάψευστο είναι ότι πριν ένα μήνα ξυλοκοπήθηκε από τα ΜΑΤ άγρια και επικίνδυνα για τη σωματική του υγεία. Η σκηνή του ξυλοδαρμού υπάρχει σε βίντεο που το είδε όλος ο κόσμος. Γεγονός (μη αποδεικνυόμενο ιατροδικαστικά) είναι ότι μετά τον ξυλοδαρμό, αλλά και τους εξευτελισμούς που υπέστη στο κρατητήριο, κατέρρευσε η ψυχική του υγεία, που μοιραία επηρέασε τις αποφάσεις για τη ζωή του. Γεγονός είναι ότι στη χώρα μας κανένας από την κυβέρνηση, ούτε καν εισαγγελέας από το κράτος, δεν διέταξε ένορκη διοικητική εξέταση για τα παραπάνω. Γεγονός είναι ότι στη χώρα μας δεν λειτουργούν οι δημοκρατικοί θεσμοί. Γεγονός είναι ότι η κοινωνία μας δεν είναι δίκαιη. Γεγονός είναι ότι ο γιος μας, Βασίλειος Μάγγος, με τους αγώνες του προσπαθούσε να την κάνει καλύτερη! Η οικογένεια του Βασίλειου Μάγγου.»

Ο Βασίλης Μάγγος είναι θύμα του πολέμου που έχει ξεσπάσει ενάντια στις συλλογικές αντιστάσεις και καμία ιατροδικαστική παρέμβαση δε θα μπορέσει να τεκμηριώσει πως ο θάνατος του δε σχετίζεται με την άγρια καταστολή που υπέστη από την αστυνομία. Είναι εξάλλου κατανοητό πως ακριβώς ορίζεται το κράτος ως ηθικός αυτουργός. «Από την διαδήλωση έως τον θάνατο του Μπίλι έχει ανοιχτεί μια αέναη δικογραφία για να καλύψει την αστυνομική αυθαιρεσία που αφορά πάνω από 20 άτομα με τακτικές μαφίας, ποινικοποιώντας φιλικές, οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις.» (Συνέλευση Κατά της Καύσης Σκουπιδιών, 16/07/2020). Στις απειλές αυτές ο Συντονισμός Συλλογικοτήτων του Βόλου ενάντια στην Καύση Σκουπιδιών είχε ήδη απαντήσει στις 03/07/2020: «Ο Συντονισμός συλλογικοτήτων καταγγέλλει ανοιχτά στον λαό του Βόλου τις αστυνομικές και κρατικές μεθοδεύσεις που συνιστούν απόπειρα διάλυσης της τρίχρονης πάλης του λαού της πόλης για καθαρό αέρα και προχωρεί στη δημιουργία νομικής ομάδας αλληλοβοήθειας προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι μηνύσεις κατά της αστυνομικής διεύθυνσης Μαγνησίας για την αστυνομική βία αλλά και οι μεθοδεύσεις για ποινικές διώξεις προκειμένου να καμφθεί το αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Απέναντι σε αυτές είμαστε όλοι ένα. Δεν θα δώσουμε σε κανέναν το δικαίωμα να δικάσει και να ποινικοποιήσει την πάλη μιας ολόκληρης κοινωνίας για τα στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα του καθαρού αέρα και της ελευθερίας απέναντι στη σύγχρονη χούντα των πολυεθνικών.»

Ο αγωνιστής Βασίλης Μάγγος έφυγε νωρίς, θα τον θυμόμαστε και θα μας συντροφεύει στους μελλοντικούς αγώνες. Ένας άνθρωπος που στάθηκε στην απέναντι όχθη του κόσμου που μας επιβάλλεται. Μαζί μας βρέθηκε στο αυτοοργανωμένο camp των Αγράφων το καλοκαίρι του 2019, ενεργός στον αγώνα για την υπεράσπιση των βουνών από την αιολική βιομηχανία. Την Πέμπτη, στις 6.30 μ.μ. πραγματοποιήθηκε ο δημόσιος αποχαιρετισμός του στο Βόλο. Για κάθε Βασίλη, όλες και όλοι στο δρόμο να πνίξουμε την καταστολή και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα βουνά, τα νερά, τον αέρα που αναπνέουμε. Η υπεράσπιση του φυσικού κόσμου είναι η υπεράσπιση της δικής μας ελευθερίας.

«Οι ιδέες μας, όσους κι από μας αν σκοτώσουν, δε θα πεθάνουν ποτέ, θα κατοικούνε πάντα στα μυαλά των ελεύθερων ανθρώπων. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε πάντα εδώ, ενάντια σε κάθε τι που μας πνίγει και δεν μπορούμε ν’ ανασάνουμε, ενάντια στο άδικο, για την ελευθερία όλων μας, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Κι ας μην νικήσουμε ποτέ… Θα πολεμάμε πάντα!!», Βασίλης Μάγγος, 16/6/2020

Ή με τις μπουλντόζες ή με τα βουνά

Αποτύπωμα άνθρακα, κλιματική καταστροφή, προστασία του περιβάλλοντος, πράσινη τεχνολογία. Όλα τα πρωτοκοσμικά κράτη και οι θεσμοί τους, το σύνολο των μ.μ.ε. και των καλοπληρωμένων “ειδικών”, έχουν ξαφνικά αγαπήσει τη φύση μέχρι θανάτου. Και απεργάζονται την ολοσχερή καταστροφή της. Το σύνολο των βουνών, των δασών, των τρεχούμενων νερών και το μεγαλύτερο μέρος νησιών και βραχονησίδων στην Ελλάδα προορίζονται να μετατραπούν σε εργοστάσια επιδοτούμενης ενέργειας. Χιλιάδες ανεμογεννήτριες ισοπεδώνουν κάθε κορυφή από την ορεινή Ναυπακτία μέχρι το Βέρμιο και από την Μάνη μέχρι την Νότια Εύβοια, εκατοντάδες χιλιόμετρα δρόμων και πυλώνων υψηλής τάσης σχίζουν τα δάση, αμέτρητα φράγματα στερεύουν τα ποτάμια και τους χειμάρρους και ιδιωτικοποιούν τα νερά τους, δεκάδες γεωτρήσεις καταστρέφουν τα οικοσυστήματα και μολύνουν ανεπανόρθωτα τον υδροφόρο ορίζοντα. Εθνικοί και τοπικοί εργολάβοι κυνηγάνε τις αρπαχτές των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και επιτίθενται με μπουλντόζες, τσιμέντο και ΜΑΤ, στο σύνολο του φυσικού κόσμου. Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για την πράσινη ενέργεια και ειδικά για τις ανεμογεννήτριες σταματάνε το 2021, οπότε το φετινό καλοκαίρι είναι ίσως η τελευταία τους ευκαιρία εξασφαλισμένης κερδοφορίας από την άλωση του φυσικού κόσμου.

Οι μπουλντόζες ήδη κατεδαφίζουν κορυφές στα Άγραφα και στη Νότια Πίνδο. Το περιβαλλοντοκτόνο νομοσχέδιο και μια σειρά φαστ τρακ ρυθμίσεων καθιστούν την κάθε προσφυγή στη νομιμότητα μάταιη. Η μόνη ελπίδα για ανάσχεση της καταστροφής είναι ο ανυποχώρητος αγώνας – όπως μας έδειξε πρόσφατα και η Τήνος. Αυτό το καλοκαίρι τα μηχανήματα της ανάπτυξης θα επιτεθούν σε κάθε βουνό, σε κάθε ποτάμι και σε κάθε δάσος. Όσες από εμάς επιθυμούμε ακόμη δάση και χιονισμένες βουνοκορφές, παγωμένες πηγές και κρυμμένες βάθρες, λύκους και ζαρκάδια, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να τα υπερασπίσουμε ακόμα και με το ίδιο μας το σώμα. Κανένας αγώνας ενάντια στα εργοστάσια ενέργειας να μη μείνει μόνος του, καμία κοινότητα που υπερασπίζεται τις πηγές και τα δάση της να μη μείνει αβοήθητη, καμιά βελανιδιά και ρόμπολο να μη γίνει βορά στις μπουλντόζες των εθνικών μας μαφιόζων. Αυτό το καλοκαίρι πάμε στα βουνά και στα δάση, στηρίζουμε κάθε αγώνα με κάθε μέσο. Ειδάλλως τα αποχαιρετούμε για πάντα.

5 Ιουνίου 2020

* κείμενο που μοιράστηκε από τη συνέλευσή μας στη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος με αφορμή την παγκόσμια ημέρα του περιβάλλοντος.

Ελεύθερη Πίνδος χωρίς αιολικά. Κάτω τα χέρια από τη Βασιλίτσα

Να που έφτασε η αιολική βιοµηχανία και στη βόρεια Πίνδο. Τα 3 αιολικά που έχουν πάρει άδεια παραγωγής στην περιοχή της Βασιλίτσας είναι τα πρώτα µεγάλα έργα που δροµολογούνται στην περιοχή. Αν υλοποιηθούν, αυτός ο τόπος δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος, όπως ποτέ δεν θα είναι ίδια η ορεινή ελλάδα, αφού σχεδόν σε κάθε βουνό έχουν σχεδιαστεί και κατακευάζονται αιολικά εργοστάσια. Για όσους και όσες αγαπάµε τα βουνά, ένας εφιάλτης υπό κατασκευή: Οι κορυφογραµµές θα ισοπεδωθούν για να στηθούν γιγάντιες ανεµογεννήτριες ύψους 110 και 125 µέτρων, οι πλαγιές και τα δάση θα σκιστούν από φαρδείς δρόµους και πυλώνες υψηλής τάσης. Το µοναδικό τοπίο της βόρειας Πίνδου θα µετατραπεί σε εργοτάξιο, ζώα και πουλιά θα χάσουν σηµαντικούς βιότοπους, οι κτηνοτρόφοι θα χάσουν τα βοσκοτόπια τους, οι άνθρωποι θα χάσουν τη µαγεία ενός µοναδικού τόπου. Να µη µιλήσουµε για τα ποτάµια της περιοχής που µε τα δεκάδες µικρά υδροηλεκτρικά µετατρέπονται µε ταχύ ρυθµό σε ένα δίκτυο από κανάλια και µικρές λίµνες. Ο Βενέτικος είναι δυστυχώς µια χαµένη υπόθεση.

Το Σινιάτσικο και το Άσκιο απέναντι προεικονίζουν ένα ζοφερό µέλλον. Ατενίζοντάς τα προκύπτει ένα ερώτηµα, απλό και επιτακτικό: θέλουµε να γίνουν και τα βουνά των Γρεβενών εργοτάξια, αρχής γενοµένης από τη Βασιλίτσα; Φυσικά κανείς δεν µας έχει ρωτήσει γι’ αυτό και κανείς δεν θα µας ρωτήσει, αυτές οι αποφάσεις παίρνονται και εκτελούνται ερήµην. Πολλοί και πολλές θα πούνε ότι «αν έχει αποφασιστεί κάτι από τα µεγάλα συµφέροντα, δεν µπορούµε να κάνουµε τίποτα». Ότι είµαστε αδύναµοι/ες και η αντίσταση είναι µάταιη. Θα πρέπει όµως να ξέρουµε ότι αν αποδεχθούµε τη µαταιότητα αυτού του αγώνα, θα είµαστε εµείς αυτή η γενιά που άφησε να καταστραφούν τα βουνά του τόπου της. Τα βουνά που περπάτησαν, δούλεψαν, έζησαν, πέθαναν, πολέµησαν και ονειρεύτηκαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες της. Μια κληρονοµιά που µας δόθηκε και που οφείλουµε µε σεβασµό να παραδώσουµε στις επόµενες γενιές. Τα βουνά είναι ο πλούτος αυτού του τόπου και δεν αξίζει να ξεπουληθεί για τα κέρδη κάποιων µεγαλόσχηµων λωποδυτών. Ότι µανδύα και να φοράνε, όσα φύκια και µεταξωτές κορδέλες και να κουνήσουν, όσες απειλές και να ξεστοµίζουν. Μέχρι στιγµής στην περιοχή έχουν αδειοδοτηθεί 3 αιολικά εργοστάσια και βρίσκονται στο πρώτο στάδιο της διαδικασίας. Ωστόσο µε το υπάρχον πολιτικό κλίµα είναι πολύ πιθανό τα έργα να προχωρήσουν πολύ γρήγορα. Τα σχέδια είναι τα εξής:

  • Στην περιοχή της κορυφής Βασιλίτσα και στην κορυφογραµµή προς το Δίστρατο, αιολικό εργοστάσιο δυναµικότητας 8,5 MW, που θα αποτελείται από 10 ανεµογεννήτριες συνολικού ύψους 110 µέτρων (85µ. ο πυλώνας + 25µ. η ακτίνα του έλικα).

  • Στην νότια απόληξη της Βασιλίτσας (η κορυφογραµµή δυτικά/βορειοδυτικά του χωριού Αβδέλλα µέχρι το Περιβόλι) αιολικό εργοστάσιο που θα αποτελείται από 16 ανεµογεννήτριες ύψους 125 µέτρων (80µ. ο πυλώνας + 45µ. η ακτίνα του έλικα).

  • Στην νοτιοανατολική απόληξη της Βασιλίτσας (η κορυφογραµµή βόρεια/βορειοανατολικά του χωριού Αβδέλλα, κορυφές Μαντηλίτσα – Στραγγόπετρα) αιολικό εργοστάσιο δυναµικότητας 26 MW, που θα αποτελείται από 13 ανεµογεννήτριες συνολικού ύψους 125 µέτρων (80µ. ο πυλώνας + 45µ. η ακτίνα του έλικα).

Για ποιόν λόγο στεκόµαστε εναντια στην χωροθέτηση αιολικών εργοστάσιων στην βόρεια Πίνδο; Γιατί υποβαθµίζουν συνολικά έναν βιότοπο, διαταράσσουν την οικολογική ισορροπία, φτωχαίνουν την βιοποικιλότητα, προκαλούν µη αναστρέψιµες απώλειες στους πληθυσµούς των µεταναστευτικών πουλιών, επηρεάζουν αρνητικά την ποσότητα και την ποιότητα των νερών, µεγαλώνουν τις πιθανότητες κατολισθήσεων, χειµαρικών φαινοµένων και διάβρωσης των εδαφών, αυξάνουν τον κίνδυνο πυρκαγιάς µέσα από την πληθώρα των δικτύων ηλεκτροδότησης που θα διασχίζουν τα δάση. Παράλληλα, µεσοπρόθεσµα και µακροπρόθεσµα, οι αιολικές επενδύσεις υποβαθµίζουν τη γενική οικονοµική δραστηριότητα της περιοχής, η οποία βασίζεται σε µεγάλο βαθµό στον τουρισµό και την κτηνοτροφία, τοµείς που πλήτονται από την αιολική βιοµηχανία. Οι εταιρίες µπορεί να υπόσχονται θέσεις εργασίας, ωστόσο αυτές θα είναι λίγες, εξειδικευµένες και πρόσκαιρες, για όσο διάστηµα δηλαδή διαρκεί η κατασκευή των έργων. Καταλαβαίνουµε ότι η ανάγκη του µεροκάµατου είναι µεγάλη σε µια περιοχή χτυπηµένη από την κρίση χωρίς σηµάδια ανάκαµψης. Ωστόσο θεωρούµε ότι λίγα µεροκάµατα δεν αξίζουν για µια τέτοια ανεπανόρθωτη καταστροφή.

Η επέλαση της αιολικής βιοµηχανίας στα βουνά και σε άλλους τόπους υψηλής οικολογικής και πολιτισµικής σηµασίας φοράει οικολογικό και κοινωνικό µανδύα. Έρχεται µε βασικό επιχείρηµα την αντιµετώπιση της κλιµατικής αλλαγής, µέσω της αντικατάστασης της καύσης των υδρογονανθράκων από καθαρές µορφές ενέργειας. Yπόσχεται στις τοπικές κοινωνίες ανάπτυξη και ανταποδοτικά οφέλη. Στην ουσία πρόκειται για καθαρό πλιάτσικο. Για τις µεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες τα αιολικά στα βουνά συνιστούν µια προσοδοφόρα και εξασφαλισµένη επένδυση, σε δηµόσιες εκτάσεις, χρηµατοδοτηµένη από τους πολίτες µέσω της φορολογίας και της αυξανόµενης τιµής του ρεύµατος. Στις τοπικές κοινωνίες εκτός από µπάζα, δεν µένουν παρά λίγα ψίχουλα «ανταποδοτικών οφελών» που δεν έχουν άλλο σκοπό από το να αποπλανήσουν και να διχάσουν.

Η αιολική βιοµηχανία δεν είναι µια καθαρή βιοµηχανία ενέργειας. Το οικολογικό αποτύπωµα της παραγωγής των ανεµογεννητριών είναι µεγάλο, απαιτούνται µεγάλα συνοδά έργα (δρόµοι/ δίκτυα/ υποσταθµοί) και συνολικά προκαλείται µόνιµη υποβάθµιση/ καταστροφή των οικοσυστηµάτων στα οποία εγκαθιστούνται. Η ανακύκλωση δε των ανεµογγενητριών ΟΙ οποίες έχουν διάρκεια ζωής 20-30 χρόνια είναι παραπάνω από αµφίβολη. Η αιολική βιοµηχανία δεν αντικαθιστά την παραγωγή ενέργειας από υδρογονάνθρακες. Στην πράξη λειτουργεί αναγκαστικά παράλληλα µε εργοστάσια φυσικού αερίου και λιγνίτη. Και αυτό γιατί η αιολική ενέργεια είναι µια στοχαστική µορφή ενέργειας, πράγµα που σηµαίνει ότι η παραγωγή της είναι αρκετά τυχαία: αν δεν φυσάει καθόλου ή αν φυσάει πολύ οι ανεµογεννήτριες δεν δουλεύουν. Παράλληλα δεν υπάρχει κάµια αξιόπιστη µορφή αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας σε µεγάλη κλίµακα.  Όµως για να δουλεύει ένα ενεργειακό δίκτυο και να παρέχει διαρκώς το ρεύµα που απαιτείται χρειάζεται απόλυτη πρόβλεψη και σταθερές µορφές παροχής. Γι’ αυτό χτίζονται ήδη τα ανάλογα εργοστάσια φυσικού αερίου, χωρίς τα οποία δεν θα µπορούσε να σταθεί το δίκτυο, και φυσικά οι ίδιες εταιρίες που στήνουν ανεµογεννήτριες, εµπλέκονται σε αυτά. Αξίζει τέλος να σηµειωθεί ότι η ελλάδα έχει υπερκαλύψει ήδη τόσο τις δυνατότητες του δικτύου να απορροφάει ρεύµα από ΑΠΕ όσο τις υποχρεώσεις της προς την ΕΕ ως το 2030 σε ποσοστό εγκατάστασης  ΑΠΕ (30%.).

Όλα αυτά δεν τα λέµε από µια θέση υπεράσπισης του λιγνίτη ή µιας συγκεκριµένης µορφής ενέργειας, ούτε όµως και από µια ουτοπική σκοπιά που πιστεύει ότι αύριο θα αλλάξει ο κόσµος, άρα και η σχέση του µε την ενέργεια. Αυτός ο κόσµος όπως είναι σήµερα χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια, και όλες οι µορφές ενέργειας, λιγότερο ή περισσότερο, προκαλούν οικολογικές και κοινωνικές καταστροφές. Αν θέλουµε να φανταστούµε µια έξοδο από αυτή την καταστροφική δίνη θα πρέπει να αρχίσουµε να συζητάµε για αλλαγή του παραγωγικού και καταναλωτικού µοντέλου, για κοινωνικό έλεγχο στη διαχείριση της ενέργειας, για ενεργειακή δικαιοσύνη.

Ο βιοµηχανικός πολιτισµός έχει µετατρέψει το µεγαλύτερο ποσοστό του πλανήτη σε µια τεράστια παραγωγική µηχανή. Οι τελευταίες περιοχές που έχουν µείνει σχετικά ανέγγιχτες, τα τελευταία καταφύγια που επιβιώνει ακόµη η άγρια ζωή συρρικνώνονται και χάνονται ένα προς ένα. Ένα πρώτο και βασικό ερώτηµα είναι αν αξίζει να θυσιάσουµε αυτούς τους ελάχιστους, οικολογικά σηµαντικούς τόπους, για λίγη παραπάνω ενέργεια. Αυτό το ερώτηµα οφείλουµε να το θέσουµε στους εαυτούς µας και να το µοιραστούµε. Για τις εταιρίες και τους κυβερνώντες η απάντηση είναι απλή, από όπου µπορεί να αντληθεί κέρδος θα αντληθεί, µε οποιοδήποτε κόστος για την κοινωνία και το περιβάλλον. Στην περίπτωσή µας έχουν βάλει στο στόχαστρο τα βουνά και τα ποτάµια. Θα τους αφήσουµε;

Να που έφτασε η αιολική βιοµηχανία και στη βόρεια Πίνδο. Τα 3 αιολικά στην περιοχή της Βασιλίτσας που έχουν πάρει άδεια παραγωγής είναι τα πρώτα µεγάλα έργα που δροµολογούνται στην περιοχή. Αν υλοποιηθούν, αυτός ο τόπος δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος, όπως ποτέ δεν θα είναι ίδια η ορεινή ελλάδα, αφού σχεδόν σε κάθε βουνό έχουν σχεδιαστεί και κατακευάζονται αιολικά εργοστάσια. Για όσους και όσες αγαπάµε τα βουνά, ένας εφιάλτης υπό κατασκευή: Οι κορυφογραµµές θα ισοπεδωθούν για να στηθούν γιγάντιες ανεµογεννήτριες ύψους 110 και 125 µέτρων, οι πλαγιές και τα δάση θα σκιστούν από φαρδείς δρόµους και πυλώνες υψηλής τάσης. Το µοναδικό τοπίο της βόρειας Πίνδου θα µετατραπεί σε εργοτάξιο, ζώα και πουλιά θα χάσουν σηµαντικούς βιότοπους, οι κτηνοτρόφοι θα χάσουν τα βοσκοτόπια τους, οι άνθρωποι θα χάσουν τη µαγεία ενός µοναδικού τόπου. Να µη µιλήσουµε για τα ποτάµια της περιοχής που µε τα δεκάδες µικρά υδροηλεκτρικά µετατρέπονται µε ταχύ ρυθµό σε ένα δίκτυο από κανάλια και µικρές λίµνες. Ο Βενέτικος είναι δυστυχώς µια χαµένη υπόθεση.

Το Σινιάτσικο και το Άσκιο απέναντι προεικονίζουν ένα ζοφερό µέλλον. Ατενίζοντάς τα προκύπτει ένα ερώτηµα, απλό και επιτακτικό: θέλουµε να γίνουν και τα βουνά των Γρεβενών εργοτάξια, αρχής γενοµένης από τη Βασιλίτσα; Φυσικά κανείς δεν µας έχει ρωτήσει γι’ αυτό και κανείς δεν θα µας ρωτήσει, αυτές οι αποφάσεις παίρνονται και εκτελούνται ερήµην. Πολλοί και πολλές θα πούνε ότι «αν έχει αποφασιστεί κάτι από τα µεγάλα συµφέροντα, δεν µπορούµε να κάνουµε τίποτα». Ότι είµαστε αδύναµοι/ες και η αντίσταση είναι µάταιη. Θα πρέπει όµως να ξέρουµε ότι αν αποδεχθούµε τη µαταιότητα αυτού του αγώνα, θα είµαστε εµείς αυτή η γενιά που άφησε να καταστραφούν τα βουνά του τόπου της. Τα βουνά που περπάτησαν, δούλεψαν, έζησαν, πέθαναν, πολέµησαν και ονειρεύτηκαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες της. Μια κληρονοµιά που µας δόθηκε και που οφείλουµε µε σεβασµό να παραδώσουµε στις επόµενες γενιές. Τα βουνά είναι ο πλούτος αυτού του τόπου και δεν αξίζει να ξεπουληθεί για τα κέρδη κάποιων µεγαλόσχηµων λωποδυτών. Ότι µανδύα και να φοράνε, όσα φύκια και µεταξωτές κορδέλες και να κουνήσουν, όσες απειλές και να ξεστοµίζουν. Μέχρι στιγµής στην περιοχή έχουν αδειοδοτηθεί 3 αιολικά εργοστάσια και βρίσκονται στο πρώτο στάδιο της διαδικασίας. Ωστόσο µε το υπάρχον πολιτικό κλίµα είναι πολύ πιθανό τα έργα να προχωρήσουν πολύ γρήγορα. Τα σχέδια είναι τα εξής:

  1. Στην περιοχή της κορυφής Βασιλίτσα και στην κορυφογραµµή προς το Δίστρατο, αιολικό εργοστάσιο δυναµικότητας 8,5 MW, που θα αποτελείται από 10 ανεµογεννήτριες συνολικού ύψους 110 µέτρων (85µ. ο πυλώνας + 25µ. η ακτίνα του έλικα).

  2. Στην νότια απόληξη της Βασιλίτσας (η κορυφογραµµή δυτικά/βορειοδυτικά του χωριού Αβδέλλα µέχρι το Περιβόλι) αιολικό εργοστάσιο που θα αποτελείται από 16 ανεµογεννήτριες ύψους 125 µέτρων (80µ. ο πυλώνας + 45µ. η ακτίνα του έλικα).

  3. Στην νοτιοανατολική απόληξη της Βασιλίτσας (η κορυφογραµµή βόρεια/βορειοανατολικά του χωριού Αβδέλλα, κορυφές Μαντηλίτσα – Στραγγόπετρα) αιολικό εργοστάσιο δυναµικότητας 26 MW, που θα αποτελείται από 13 ανεµογεννήτριες συνολικού ύψους 125 µέτρων (80µ. ο πυλώνας + 45µ. η ακτίνα του έλικα).

Για ποιόν λόγο στεκόµαστε εναντια στην χωροθέτηση αιολικών εργοστάσιων στην βόρεια Πίνδο; Γιατί υποβαθµίζουν συνολικά έναν βιότοπο, διαταράσσουν την οικολογική ισορροπία, φτωχαίνουν την βιοποικιλότητα, προκαλούν µη αναστρέψιµες απώλειες στους πληθυσµούς των µεταναστευτικών πουλιών, επηρεάζουν αρνητικά την ποσότητα και την ποιότητα των νερών, µεγαλώνουν τις πιθανότητες κατολισθήσεων, χειµαρικών φαινοµένων και διάβρωσης των εδαφών, αυξάνουν τον κίνδυνο πυρκαγιάς µέσα από την πληθώρα των δικτύων ηλεκτροδότησης που θα διασχίζουν τα δάση. Παράλληλα, µεσοπρόθεσµα και µακροπρόθεσµα, οι αιολικές επενδύσεις υποβαθµίζουν τη γενική οικονοµική δραστηριότητα της περιοχής, η οποία βασίζεται σε µεγάλο βαθµό στον τουρισµό και την κτηνοτροφία, τοµείς που πλήτονται από την αιολική βιοµηχανία. Οι εταιρίες µπορεί να υπόσχονται θέσεις εργασίας, ωστόσο αυτές θα είναι λίγες, εξειδικευµένες και πρόσκαιρες, για όσο διάστηµα δηλαδή διαρκεί η κατασκευή των έργων. Καταλαβαίνουµε ότι η ανάγκη του µεροκάµατου είναι µεγάλη σε µια περιοχή χτυπηµένη από την κρίση χωρίς σηµάδια ανάκαµψης. Ωστόσο θεωρούµε ότι λίγα µεροκάµατα δεν αξίζουν για µια τέτοια ανεπανόρθωτη καταστροφή.

Η επέλαση της αιολικής βιοµηχανίας στα βουνά και σε άλλους τόπους υψηλής οικολογικής και πολιτισµικής σηµασίας φοράει οικολογικό και κοινωνικό µανδύα. Έρχεται µε βασικό επιχείρηµα την αντιµετώπιση της κλιµατικής αλλαγής, µέσω της αντικατάστασης της καύσης των υδρογονανθράκων από καθαρές µορφές ενέργειας. Yπόσχεται στις τοπικές κοινωνίες ανάπτυξη και ανταποδοτικά οφέλη. Στην ουσία πρόκειται για καθαρό πλιάτσικο. Για τις µεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες τα αιολικά στα βουνά συνιστούν µια προσοδοφόρα και εξασφαλισµένη επένδυση, σε δηµόσιες εκτάσεις, χρηµατοδοτηµένη από τους πολίτες µέσω της φορολογίας και της αυξανόµενης τιµής του ρεύµατος. Στις τοπικές κοινωνίες εκτός από µπάζα, δεν µένουν παρά λίγα ψίχουλα «ανταποδοτικών οφελών» που δεν έχουν άλλο σκοπό από το να αποπλανήσουν και να διχάσουν.

Η αιολική βιοµηχανία δεν είναι µια καθαρή βιοµηχανία ενέργειας. Το οικολογικό αποτύπωµα της παραγωγής των ανεµογεννητριών είναι µεγάλο, απαιτούνται µεγάλα συνοδά έργα (δρόµοι/ δίκτυα/ υποσταθµοί) και συνολικά προκαλείται µόνιµη υποβάθµιση/ καταστροφή των οικοσυστηµάτων στα οποία εγκαθιστούνται. Η ανακύκλωση δε των ανεµογγενητριών ΟΙ οποίες έχουν διάρκεια ζωής 20-30 χρόνια είναι παραπάνω από αµφίβολη. Η αιολική βιοµηχανία δεν αντικαθιστά την παραγωγή ενέργειας από υδρογονάνθρακες. Στην πράξη λειτουργεί αναγκαστικά παράλληλα µε εργοστάσια φυσικού αερίου και λιγνίτη. Και αυτό γιατί η αιολική ενέργεια είναι µια στοχαστική µορφή ενέργειας, πράγµα που σηµαίνει ότι η παραγωγή της είναι αρκετά τυχαία: αν δεν φυσάει καθόλου ή αν φυσάει πολύ οι ανεµογεννήτριες δεν δουλεύουν. Παράλληλα δεν υπάρχει κάµια αξιόπιστη µορφή αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας σε µεγάλη κλίµακα.  Όµως για να δουλεύει ένα ενεργειακό δίκτυο και να παρέχει διαρκώς το ρεύµα που απαιτείται χρειάζεται απόλυτη πρόβλεψη και σταθερές µορφές παροχής. Γι’ αυτό χτίζονται ήδη τα ανάλογα εργοστάσια φυσικού αερίου, χωρίς τα οποία δεν θα µπορούσε να σταθεί το δίκτυο, και φυσικά οι ίδιες εταιρίες που στήνουν ανεµογεννήτριες, εµπλέκονται σε αυτά. Αξίζει τέλος να σηµειωθεί ότι η ελλάδα έχει υπερκαλύψει ήδη τόσο τις δυνατότητες του δικτύου να απορροφάει ρεύµα από ΑΠΕ όσο τις υποχρεώσεις της προς την ΕΕ ως το 2030 σε ποσοστό εγκατάστασης  ΑΠΕ (30%.).

Όλα αυτά δεν τα λέµε από µια θέση υπεράσπισης του λιγνίτη ή µιας συγκεκριµένης µορφής ενέργειας, ούτε όµως και από µια ουτοπική σκοπιά που πιστεύει ότι αύριο θα αλλάξει ο κόσµος, άρα και η σχέση του µε την ενέργεια. Αυτός ο κόσµος όπως είναι σήµερα χρειάζεται όλο και περισσότερη ενέργεια, και όλες οι µορφές ενέργειας, λιγότερο ή περισσότερο, προκαλούν οικολογικές και κοινωνικές καταστροφές. Αν θέλουµε να φανταστούµε µια έξοδο από αυτή την καταστροφική δίνη θα πρέπει να αρχίσουµε να συζητάµε για αλλαγή του παραγωγικού και καταναλωτικού µοντέλου, για κοινωνικό έλεγχο στη διαχείριση της ενέργειας, για ενεργειακή δικαιοσύνη.

Ο βιοµηχανικός πολιτισµός έχει µετατρέψει το µεγαλύτερο ποσοστό του πλανήτη σε µια τεράστια παραγωγική µηχανή. Οι τελευταίες περιοχές που έχουν µείνει σχετικά ανέγγιχτες, τα τελευταία καταφύγια που επιβιώνει ακόµη η άγρια ζωή συρρικνώνονται και χάνονται ένα προς ένα. Ένα πρώτο και βασικό ερώτηµα είναι αν αξίζει να θυσιάσουµε αυτούς τους ελάχιστους, οικολογικά σηµαντικούς τόπους, για λίγη παραπάνω ενέργεια. Αυτό το ερώτηµα οφείλουµε να το θέσουµε στους εαυτούς µας και να το µοιραστούµε. Για τις εταιρίες και τους κυβερνώντες η απάντηση είναι απλή, από όπου µπορεί να αντληθεί κέρδος θα αντληθεί, µε οποιοδήποτε κόστος για την κοινωνία και το περιβάλλον. Στην περίπτωσή µας έχουν βάλει στο στόχαστρο τα βουνά και τα ποτάµια. Θα τους αφήσουµε;

Η υπεράσπιση των βουνών είναι υπεράσπιση και της δικιάς µας ελευθερίας

Οι επενδυτές δεν «μένουν σπίτι»!

Στις 22 του Μάρτη, ο προϊστάμενος της πολιτικής προστασίας Χαρδαλιάς, φορώντας το υπεροπτικό ύφος της εξουσίας, ανακοίνωνε το μέτρο περιορισμού της κυκλοφορίας, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι «το κράτος και ο παραγωγικός ιστός δεν παραλύουν». Και πράγματι! Πλάι στους φούρνους, τα μανάβικα, τα σούπερ μάρκετ και τα φαρμακεία, όλες οι διεργασίες που σχετίζονται με τα αιολικά εργοστάσια (και όχι μόνο) που σχεδιάζονται απ΄άκρη σε άκρη της ελληνικής επικράτειας, δεν έχουν σταματήσει ούτε λεπτό αυτόν τον καιρό. Η μόνη (τυπική) απορία που μας έχει δημιουργηθεί είναι εάν η βιομηχανία της αιολικής ενέργειας εντάσσεται τελικά στο… κράτος ή στον παραγωγικό ιστό;

Οι δημοπρασίες της ρυθμιστικής αρχής ενέργειας (ΡΑΕ) και οι διαγωνισμοί της ΔΕΗ Ανανεώσιμες γίνονται κανονικά. Κάπως έτσι κατοχυρώθηκε στην «Αιολική Βέρμιου Α.Ε.» ακόμα ένα αιολικό πάρκο 153MW στο Βέρμιο. Αντίστοιχα, η ΙΝΤΡΑΚΑΤ ανέλαβε το αιολικό πάρκο 30MW και το κέντρο υπερυψηλής τάσης (ΚΥΤ) στον Τύμπανο, στο Μουζάκι. Ένα έργο στην ανατολική Αργιθέα που ανοίγει τον δρόμο και για τα υπόλοιπα στην περιοχή των Αγράφων. Στα δυτικά Άγραφα, στο χωριό της Βαλαώρας, όπου σχεδιάζεται ο εκτοπισμός σχεδόν του συνόλου των κτηνοτρόφων της περιοχής, καθώς στα λιβάδια τους έχει αδειοδοτηθεί ένα φωτοβολταϊκό πάρκο σε έκταση 3.300 στρεμμάτων, στις 8 του Απρίλη, κάτοικοι ακινητοποίούν δύο αυτοκίνητα τα οποία κινούνται στην περιοχή με σκοπό τη διενέργεια εργασιών.

Τη στιγμή που παντού επιβάλλονται μέτρα περιορισμού των επαφών, το ευρωπαϊκό λόμπι της αιολικής ενέργειας (Wind Europe) στις 27 Μαρτίου, δηλώνει με καμάρι ότι το 96% των εργοστασίων κατασκευής ανεμογεννητριών και σχετικών εξαρτημάτων συνεχίζουν την παραγωγή. Αφού, λοιπόν, όλα κυλούν… ομαλά, εξοπλισμός ανεμογεννητριών ξεφορτώνεται, πάει και έρχεται και στα μέρη μας. Στο λιμάνι της Κύμης πλοίο από την Γερμανία ξεφορτώνει τμήματα ανεμογεννητριών που προορίζονται για την Οκτωνιά (Εύβοια). Στα λιμάνια της Καρύστου, του Λαυρίου και της Στυλίδας φορτηγά μεταφέρουν σε εργοτάξια τα υλικά που φθάνουν. Οδηγείς σε θεσσαλικούς δρόμους, στον Βόλο, στον Τύρναβο για να πας στη δουλειά σου χαράματα και πετυχαίνεις τριαντάμετρα φορτηγά να μεταφέρουν πτερύγια. Ο περιορισμός στις μετακινήσεις λύνει τεχνικά τα χέρια στην τροχαία για να γίνουν οι σχετικές μεταφορές; Μάλλον ο περιορισμός στις μετακινήσεις λύνει ένα (διόλου τεχνικό, βαθύτατα πολιτικό) πρόβλημα για το κράτος και τους επενδυτές: ο καθένας και η καθεμιά μας κλεισμένοι στα σπίτια μας, στα χωριά και στις πόλεις, χωρίς να έχουμε αντίληψη τί συμβαίνει εκεί έξω, αποδυναμωμένοι για οποιαδήποτε κίνηση παρεμπόδισης.

 

Μα, για περιβαλλοντικές επιπτώσεις θα μιλάμε τώρα;

Και ενώ το αιολικό λόμπυ δουλεύει στο φουλ τις μηχανές του, το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας καταθέτει σε δημόσια διαβούλευση (μέχρι τα μέσα του Μάρτη) ένα σχέδιο νόμου για τον «εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας».* Πρόκειται για τη θεσμική κατοχύρωση της αβάντας και της πολιτικής κάλυψης, τόσο του υπουργείου Περιβάλλοντος όσο και αυτού της Ανάπτυξης που έδιναν όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, μέσα από δημόσιες τοποθετήσεις των πολιτικών προϊσταμένων τους, στους διάφορους επενδυτές των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (και δη των αιολικών). Ο αγώνας στα Άγραφα (ο οποίος, μεταξύ άλλων, ανέδειξε τις ελλειματικές και ατεκμηρίωτες μελέτες που κατατίθονταν και τις οποίες ούτε το… τμήμα Βιοποικιλότητας του ίδιου του υπουργείου δεν μπορούσε να δεχτεί, αλλά τις γυρνούσε πίσω στις εταιρείες) έχει χρησιμοποιηθεί μάλιστα αρκετές φορές σαν παράδειγμα για την ανάγκη «απλοποίησης των διαδικασιών» αδειοδότησης ή της έγκρισης περιβαλλοντικών μελετών. Τώρα, λοιπόν, το σχέδιο νόμου προτείνει να παραταθεί η ισχύ των ΑΕΠΟ (Αποφάσεις Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων) από τα 10 στα 15 χρόνια για ένα έργο (και σε περίπτωση που υπάρχει σε ισχύ σύστημα περιβαλλοντικής διαχείρισης EMAS στα 21 χρόνια!) και να τεκμαίρεται θετική γνωμοδότηση όπου δεν έχει συμπεριληφθεί. Επιδίωξη του νέου νόμου είναι να ξεμπερδέψει μια και καλή με τις δυνατότητες μπλοκαρίσματος των έργων μέσα από τις (νομικές) προσβολές των (ανεπαρκών, πρόχειρων και σε κάποιες περιπτώσεις και ψεύτικων) μελετών περιβαλλοντικών όρων.

 

«Αξιολογητής» για τις εταιρείες και όχι για το περιβάλλον

Παράλληλα θεσμοθετείται ο «πιστοποιημένος αξιολογητής» των μελετών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, ο οποίος ενώ θα περίμενε κάποιος να είναι ένα «ουδέτερο» πρόσωπο με γνώση του αντικειμένου, που θα ήλεγχε τις μελέτες των εταιρειών και θα έκανε παρεμβάσεις προς όφελος της προστασίας του περιβάλλοντος, αυτός ο αξιολογητής αντίθετα θα πληρώνεται από τον επενδυτή με σκοπό να διευκολύνει την περιβαλλοντική αδειοδότηση, για να μην κωλυσιεργούν οι διαδικασίες!

 

Επενδύσεις και στην καρδιά των προστατευόμενων περιοχών

Οι περιοχές Natura 2000 βρίσκονται στο επίκεντρο του επενδυτικού ενδιαφέροντος εδώ και πάρα πολύ καιρό. Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Περιβάλλοντος Αραβώσης το περασμένο φθινόπωρο ήταν ξεκάθαρος: «δεδομένου ότι το 30% του εδάφους της ελληνικής επικράτειας είναι ενταγμένο σε ζώνες Natura, θα γίνουν επενδύσεις και εντός των περιοχών αυτών». Το νέο σχέδιο νόμου, ωστόσο, δεν ασχολείται μόνο με τις τρεις, ζώνες των περιοχών Natura 2000 (όπου προβλέπονται μεγάλες αναπτυξιακές επενδύσεις, καταστήματα και κατασκευές), αλλά με την… καρδιά τους, τις ζώνες απόλυτης προστασίας της φύσης (μιας και το ξεκινήσαμε με ποσοστά, αυτές αναλογούν στο 0,09% της χερσαίας έκτασης της χώρας). Τις πρώτες ώρες της δημόσιας διαβούλευσής το σχέδιο νόμου προέβλεπε να επιτρέπονται εκεί «οι εξορυκτικές δραστηριότητες όπως ορυχεία, λατομεία, μεταλλεία, αμμοληψίες, ζώνες έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων». Λίγο ξεδιάντροπα τα γράψανε μάλλον και πολύ γρήγορα, μετά τις πρώτες αντιδράσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων, το αποσύρανε (παρέμεινε ως δυνατότητα στις ζώνες διαχείρισης οικοτόπων και ειδών). Για να μείνει, μεταξύ άλλων, η δυνατότητα κατασκευής δικτύων υποδομής και εγκαταστάσεων κοινής ωφέλειας μετά των παραρτημάτων αυτών, περιπτέρων ενημέρωσης, πλωτών υποδομών και εγκαταστάσεων θαλάσσιας αναψυχής, διάνοιξη δρόμων για κίνηση με μηχανοκίνητα μέσα. Εφόσον οι περιοχές που έχουν την ανάγκη για οποιαδήποτε προστασία αρχίζουν να εκλίπουν, κάπως έτσι και αυτοί οι τελευταίοι των… μοϊκανών, οι Φορείς Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών καταργούνται, επανασυστήνονται στο πλαίσιο ενός νέου ΝΠΙΔ το οποίο θα ελέγχεται πλήρως από το υπουργείο, θα έχει για τους τύπους κάποια κατά τόπους παραρτήματα, αλλά στην ουσία του θα είναι ένας αθηνοκεντρικός φορέας, μακρυά από το πεδίο του, ο οποίος αφού δεν θα υπάρχουν προστατευόμενες περιοχές δεν θα έχει καν προσωπικό φύλαξης.

 

Δασικοί χάρτες

Μέσα από τον εκ νέου καθορισμό των δασικών χαρτών το κράτος δίνει την επιλογή για την «τακτοποίηση» διαφόρων αυθαιρέτων που έχουν κτιστεί μέσα στα δάση. Παράβολα, γνωμοδοτήσεις, πρόστιμα και προεδρικά διατάγματα για προσωρινές εξαιρέσεις από κατεδαφίσεις και προσωρινές αναστολές διοικητικών κυρώσεων συμπεριλαμβάνονται μέσα στα άρθρα του σχεδίου νόμου. Η ποιοτική διαφορά των τριμελών επιτροπών εξέτασης αντιρρήσεων είναι ότι αντί των δασολόγων (και μόνο) που συμμετείχαν μέχρι τώρα, πλέον ο πρόεδρος της επιτροπής θα είναι δικηγόρος και θα συμμετέχει και ένας τοπογράφος μηχανικός. Και μόνο συμβολικά εάν το σκεφτούμε, οι παράγωγες επιστήμες του δάσους («δασο»λόγος) παραγκωνίζονται από τις επιστήμες της οριοθέτησης του τόπου («τοπο»γράφος), της κατασκευής του και των όποιων συνηγόρων τους.

Όσο είμαστε αποτραβηγμένοι από τα πεδία του αγώνα η καπιταλιστική μηχανή δουλεύει στο φουλ. Οι επενδυτές σχεδιάζουν και εκτελούν και το κράτος νομοθετεί για πάρτη τους. Όλη αυτή η διαδικασία είναι ενιαία, επιθετική και έχει όνομα: λέγεται λεηλασία της φύσης. Ξέρουμε ότι βγαίνοντας απ΄αυτήν την υγειονομική κρίση πολλά γύρω μας θα είναι διαφορετικά. Ξέρουμε ότι οι επενδύσεις απ΄άκρη σ΄άκρη, σε βουνά, νησιά και ακτές, η μετατροπή του περιβάλλοντος σε κρανίου τόπο, θα μας παρουσιαστούν σα μία προοπτική ανάπτυξης και ξεπεράσματος της οικονομικής ύφεσης. Θα πρέπει να κρατήσουμε τα μυαλά μας στη θέση τους. Οι αγώνες για το μεροκάματο, για την επιβίωσή μας, για την εργασία θα υπάρξουν. Αλληλοσυμπληρούμενοι (και όχι υπονομευτικοί) με τους αγώνες για την υπεράσπιση της φύσης.

Το επίδικο παραμένει περισσότερο από ποτέ: εφόσον το καπιταλιστικό μοντέλο οργάνωσης του σήμερα δεν επιτρέπει καν την υποψία ότι κάποια μέρη μπορούν να παραμείνουν παρθένα ή απάτητα, εμείς θα συνεχίσουμε να τα υπερασπιζόμαστε ως τέτοια. Να στέκουν εκεί. Ως αναξιοποίητες πηγές κέρδους, ως περήφανες εικόνες ενός κόσμου επιβλητικού που ζητά το σεβασμό μας. Αυτός ο κόσμος μας θέτει και το ερώτημα, για το εάν αυτά που συμβαίνουν τριγύρω μας αυτές τις εβδομάδες σχετίζονται και με την καταστροφή του. Σε μεταγενέστερο χρόνο θα προσπαθήσουμε και εμείς να προσθέσουμε δύο λόγια σε μία συζήτηση που έχει ανοίξει. Μέχρι τότε να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά. Οι μηχανές εκεί έξω δουλεύουν και τα ραντεβού της αντιπαράθεσης δεν έχουν μετατεθεί. Ας είμαστε έτοιμοι.

Για τους επενδυτές αυτές οι μέρες δε σημαίνουν παύση.

Σημαίνουν επιτάχυνση.

* ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Χατζηδάκης, στις 9 του Απρίλη, υπερασπίστηκε το σχέδιο νόμου στο σύνολό του και με τις κατευθυντήριες γραμμές που παραθέτουμε παρακάτω, προλογίζοντας την ψήφισή του ως έχειν μέσα στον Απρίλιο.

Σάββατο 25 Γενάρη, συγκέντρωση στην ετήσια γιορτή του λόμπυ της αιολικής ενέργειας

Ολοένα και πιο απροκάλυπτα, κράτος και εταιρείες, με σημαία τους την “πράσινη ανάπτυξη” και την ανατροπή της “κλιματικής αλλαγής”, βρίσκουν εύφορο έδαφος κερδοφορίας στον φυσικό κόσμο. Με πρόσχημα την απεξάρτηση της παραγωγής ενέργειας από τα ορυκτά καύσιμα και την στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές, το περιβάλλον μετατρέπεται σε πεδίο λεηλασίας. Οι εθνικοί μας εργολάβοι, δεν αρκούνται στο να εξορύσσουν, να μπετώνουν και να ασφαλτοστρώνουν υπερτιμολογημένα, αλλά, ενδυόμενοι τον πράσινο μανδύα τους, καταστρέφουν και ό,τι έχει απομείνει από τον άγριο φυσικό κόσμο. Ολόκληρες δασικές εκτάσεις αποψιλώνονται, βουνοκορφές ισοπεδώνονται, ποτάμια φράσσονται, οικοσυστήματα υποβαθμίζονται, υδροφόροι ταμιευτήρες αποστραγγίζονται και το μόνο που μένει πίσω είναι ρημαγμένα εργοταξιακά τοπία.

Κεντρικό ρόλο στην προώθηση των συμφερόντων των επενδυτριών εταιρειών στην αιολική βιομηχανία στην Ελλάδα έχει η ΕΛΕΤΑΕΝ, η Ελληνική Εταιρεία Αιολικής Ενέργειας, μετονομαζόμενη από το 2005 σε Ελληνική Επιστημονική Ένωση Αιολικής Ενέργειας. Μέλη της ΕΛΕΤΑΕΝ αποτελούν εταιρείες και ευυπόληπτοι όμιλοι όπως Μυτιληναίος, Ελλάκτωρ, ΤΕΡΝΑ κτλ και φορείς και φυσικά πρόσωπα που δραστηριοποιούνται σε όλο το εύρος της εφοδιαστικής αλυσίδας της αιολικής ενέργειας, πλαισιωμένοι από το συνήθη συρφετό των ερευνητικών κέντρων και ινστιτούτων, ακαδημαϊκών και ερευνητών. Στόχος της ΕΛΕΤΑΕΝ είναι η παρουσίαση της αιολικής ενέργειας ως δήθεν μέτρο για την απολιγνιτοποίηση, ακόμη και αν γνωρίζουν πως με τις υπάρχουσες τεχνολογίες είναι αναγκαία η υποστήριξη των ανεμογεννητριών από θερμοηλεκτρικούς σταθμούς, η θεσμική άρση οποιωνδήποτε περιβαλλοντικών περιορισμών στην κατασκευή αιολικών σταθμών, έστω και αν μέχρι τώρα δεν έχει φανεί να υπακούουν ούτε σε αυτούς(π.χ αιολικά στα Άγραφα) και η εξασφάλιση κέρδους για τις επενδύτριες εταιρείες μέσω των επιδοτήσεων και της εγγυημένης τιμής πώλησης του παραγόμενου ρεύματος. Με απλά λόγια, η ΕΛΕΤΑΕΝ αποτελεί το λόμπι των επενδυτών στον τομέα της αιολικής ενέργειας, που με μία σειρά από ανακοινώσεις, άρθρα, εκδηλώσεις, και επιστολές προς τα αρμόδια υπουργεία, επιχειρεί να καθορίσει, βάσει των συμφερόντων που εξυπηρετεί, το πλαίσιο ανάπτυξης της αιολικής βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Χαρακτηριστικό και εξόφθαλμο παράδειγμα του ρόλου της ΕΛΕΤΑΕΝ στο βρώμικο παιχνίδι των αιολικών επενδύσεων αποτελεί η επιστολή της προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και το Υπουργείο Ανάπτυξης και Επενδύσεων, με παρατηρήσεις και αιτούμενες τροποποιήσεις του ήδη τερατώδους Αναπτυξιακού Πολυνομοσχεδίου του Άδωνη Γεωργιάδη και συγκεκριμένα του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις Α.Π.Ε. Όπως αναφέρεται στην επιστολή αυτή, αίτημά τους είναι να συμπεριληφθούν σε αυτό, μεταξύ άλλων, «(…) τα κηρυγμένα διατηρητέα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και των άλλων μνημείων μείζονος σημασίας, οι οριοθετημένες αρχαιολογικές ζώνες προστασίας Α, οι περιοχές απολύτου προστασίας της φύσης και προστασίας της φύσης, τα όρια των Υγροτόπων Διεθνούς Σημασίας (Υγρότοποι Ραμσάρ), οι πυρήνες των εθνικών δρυμών και των κηρυγμένων μνημείων της φύσης και των αισθητικών δασών, οι οικότοποι προτεραιότητας των τόπων του δικτύου Natura 2000 (…) ». Εν ολίγοις δηλαδή, να γίνει επίσημη άρση οποιουδήποτε γεωχωρικού περιορισμού στην κατασκευή αιολικών εγκαταστάσεων, καθώς απ’ο,τι φαίνεται τους ήταν αρκετά χρονοβόρο και κοστοβόρο να πρέπει να τους παρακάμψουν, όπως μέχρι τώρα, δια της άτυπης οδού.

Μία ακόμη κίνηση της ΕΛΕΤΑΕΝ προς την ίδια κατεύθυνση, αποτελεί η πρόσφατη επιστολή της προς το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με την οποία εκθέτει τις παρατηρήσεις της πάνω στο “Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα (ΕΣΕΚ) 2030 και τη Μακροχρόνια Ενεργειακή Στρατηγική 2050”. Σε αυτήν επισημαίνει μία σειρά από μέτρα που σύμφωνα με την ίδια θα πρέπει να εφαρμοστούν από το Υπουργείο προκειμένου να επιτευχθούν οι ενεργειακοί στόχοι της χώρας. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζουν, πέρα από τις επισημάνσεις για το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο που αναφέρθηκαν και παραπάνω, οι υποδείξεις για τον Ειδικό Λογαριασμό ΑΠΕ προκειμένου, όπως αναφέρει, «να προσφέρεται ισχυρή ασφάλεια στους επενδυτές», η απαίτηση για αύξηση του όγκου της δημοπρατούμενης ισχύος που αφορά τα αιολικά και για επέκταση του καθεστώτος σχετικών διαγωνισμών από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η αύξηση του ενδεικτικού στόχου για τα θαλάσσια αιολικά πάρκα, και η προώθηση των μικρών α/γ με ταυτόχρονη αύξηση της μέχρι τώρα προβλεπόμενης ισχύος τους.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το άρθρο που δημοσίευσε στο Energypress ο Παναγιώτης Γ. Παπασταματίου, Γενικός Διευθυντής της ΕΛΕΤΑΕΝ, και αφορά τους “Δύο παράγοντες που απειλούν τις θετικές προοπτικές της αιολικής ενέργειας στην Ελλάδα το 2020”. Με βάση το άρθρο, η πρώτη μεγάλη απειλή είναι η ίδια η βιοποικιλότητα και η υπεράσπισή της εις βάρος των αιολικών επενδύσεων! Σύμφωνα με τον κ.Παπασταματίου και όλους αυτούς εκ μέρους των οποίων μιλάει, η θέσπιση εκτεταμένων ζωνών αποκλεισμού για την αιολική ενέργεια, όπως οι περιοχές Natura 2000, με σκοπό την προστασία της βιοποικιλότητας, αποτελεί μια «επικίνδυνη και αντιεπιστημονική ιδέα». Η διαπίστωση αυτή βασίζεται σε ένα λογικό άλμα της μορφής “η βιοποικιλότητα κινδυνεύει από την κλιματική αλλαγή, τα αιολικά συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, άρα όπου και αν χτιστούν τα αιολικά δεν απειλούν, αλλά προστατεύουν την βιοποικιλότητα, τουτέστιν: κανένας γεωχωρικός περιορισμός στην εγκατάσταση αιολικών”.

Το δεύτερο ζήτημα-απειλή για τις αιολικές επενδύσεις αποτελεί, με βάση το άρθρο, ο κίνδυνος εμφάνισης λογιστικού ελλείματος στον Ειδικό Λογαριασμό ΑΠΕ και η καθυστέρηση πληρωμών των παραγώγων. Εν ολίγοις, επισημαίνεται ότι η ήδη υψηλή τιμή πώλησης του ρεύματος που παράγουν οι ανεμογεννήτριες, ο υψηλός ειδικός για τις ΑΠΕ φόρος που πληρώνει μαζί με τον λογαριασμό της ΔΕΗ ο κάθε καταναλωτής (ΕΤΜΕΑΡ) και οι λοιπές χρεωστικές και πιστωτικές συνιστώσες που διαμορφώνουν τον ΕΛΑΠΕ, δεν εξασφαλίζουν το επιθυμητό κέρδος για τον επενδυτή και θα πρέπει να ληφθούν από το κράτος επιπρόσθετα μέτρα, για επιπλέον εξασφαλισμένο κέρδος προς τις επενδύτριες εταιρείες.

Όπως φαίνεται, το καπιταλιστικό μοντέλο οργάνωσης του σήμερα δεν επιτρέπει καν την υποψία ότι κάποια μέρη μπορούν να παραμείνουν παρθένα ή απάτητα και κάθε “περιβαλλοντικός περιορισμός” αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα στα κερδοφόρα πλάνα του κεφαλαίου. Κόντρα στα επενδυτικά σχέδια της ΕΛΕΤΑΕΝ, ενάντια στην εκμετάλλευση της φύσης, κάποιοι και κάποιες από εμάς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την υπεράσπιση των βουνών, των ποταμών, των θαλασσών, του φυσικού πλούτου.

*Κάθε ανεμογεννήτρια απαιτεί από 2 έως 3 στρέμματα ισοπεδωμένου εδάφους, μια βάση μπετού βάθους 3 μέτρων και διαστάσεων όσο το μισό ενός γηπέδου μπάσκετ, διάνοιξη δρόμων για την πρόσβαση των βαρέων μηχανημάτων στις βουνοκορφές, και πυλώνες υψηλής τάσης μέσα στο δάσος με τη συνεπακόλουθη αποψίλωση, αισθητική υποβάθμιση και τον κίνδυνο πρόκλησης πυρκαγιών. Είκοσι χιλιάδες από δαύτες προβλέπεται να προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες, μετατρέποντας το σύνολο σχεδόν των βουνών και των νησιών της Ελλάδος σε εργοστάσια ενέργειας. Το δε ρεύμα που παράγουν, όντας στοχαστικό, δηλαδή ασταθές και εξαρτώμενο από την ταχύτητα του ανέμου, έχει πολλαπλά προβλήματα ενσωμάτωσης στο δίκτυο, με αποτέλεσμα τόσο τα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά απόδοσης ρεύματος σε σχέση με την ονομαστική ισχύ των αιολικών, όσο και τη μόνιμη λειτουργία μονάδων φυσικού αερίου ή ντίζελ ως μονάδες εξισορρόπησης και εφεδρείας. Κοντολογίς, τα αιολικά δεν απεξαρτούν απο τα ορυκτά καύσιμα – αυξάνουν όμως τους λογαριασμούς ρεύματος και τα περιθώρια κερδοφορίας των επενδυτών.

Ιανουάριος 2020

Κανένας εκβιασμός, κανένας εκφοβισμός δε θα σταματήσει την ορμή του αγώνα ενάντια στη λεηλασία της φύσης!

Στον αγώνα κατά της “πράσινης ανάπτυξης” και ειδικότερα στον αγώνα για την υπεράσπιση των Αγράφων πολλοί άνθρωποι έχουν εκτεθεί προσωπικά, συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα όλο το προηγούμενο διάστημα.

Σε μία από αυτές, της 22ας Αυγούστου, το κίνημα πέτυχε να αποκλείσει το δημαρχείο Καρδίτσας, παρά την επίθεση της αστυνομίας, με αποτέλεσμα να μην επικυρωθεί η δημοπρασία και η παραχώρηση δημόσιας γης στους εργολάβους των αιολικών. Ένα σημαντικό βήμα για την παρεμπόδιση των εργασιών, μία νίκη του κινήματος.

Ωστόσο, η δική μας νίκη παραμένει για την εξουσία μια ήττα που δεν θέλουν να χωνέψουν. Τρεις μήνες μετά η αστυνομία στέλνει κλήσεις σε τρεις ανθρώπους του κινήματος, για ανωμοτί κατάθεση τη Δευτέρα 25 Νοεμβρίου, σχετικά με τα αδικήματα της “φθοράς ξένης ιδιοκτησίας” και της “διατάραξης της κοινής ειρήνης”.

Στεκόμαστε πλάι στους αγωνιστές. Η υπεράσπιση των βουνών είναι υπεράσπιση και της δικής μας ελευθερίας. Τα βουνά θα νικήσουν, κάτω τα χέρια από τα Άγραφα.